به گزارش خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»، گاهی بزرگ‌ترین کسب‌وکارها از دل امکاناتی اندک و با تکیه بر علاقه‌ای بزرگ متولد می‌شوند؛ درست مانند قصه سمیه اسدی، بانوی کارآفرین روستای ری‌آباد از توابع شهرستان میامی که در سال ۱۴۰۱، با خالی کردن انبار وسایل خانه و تبدیل آن به نخستین سالن پرورش قارچ، قدم در مسیری گذاشت که امروز به تولید، اشتغال‌زایی و امیدآفرینی در روستا رسیده است.

اسدی، از ابتدا سرمایه چندانی در اختیار نداشت، اما علاقه شخصی به پرورش قارچ و دانشی که در این زمینه کسب کرده بود، انگیزه‌ای شد تا از داشته‌های محدودش برای ساختن آینده‌ای متفاوت استفاده کند.

او کارش را با یک انبار کوچک آغاز کرد؛ فضایی که به‌تدریج تجهیز شد و نخستین محصول قارچ در آن به ثمر نشست.

این بانوی کارآفریندر گفتگو با خبرنگار اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت» درباره روزهای آغاز فعالیتش می‌گوید: سرمایه اولیه زیادی نداشتم و دستم هم خالی بود. با دریافت ۵۰ میلیون تومان تسهیلات بانکی، کار را شروع کردم و بعدتر با استفاده از تسهیلات بنیاد برکت، توانستم فعالیت خود را گسترش دهم و یک سالن را به دو و سپس سه سالن برسانم.

از یک انبار تا چند سالن تولید

مسیر رشد این مجموعه، حاصل قدم‌های کوچک بانوی روستای ری‌آباد اما پیوسته بود؛ قدم‌هایی که به‌تدریج زمینه توسعه فعالیت و ورود به بازارهای فروش خارج از شهرستان را فراهم کرد.

وی می‌گوید: اکنون این مجموعه سه سالن پرورش قارچ دارد که دو سالن آن برای تولید تجهیز شده‌اند و یک سالن دیگر، به دلیل کمبود منابع مالی و نیاز به تکمیل تجهیزات، هنوز به مرحله بهره‌برداری نرسیده است.

به گفته این بانوی کارآفرین، محصولات این واحد، علاوه بر بازار شهرستان میامی، به مناطقی از استان گلستان، از جمله گنبدکاووس و آزادشهر، و همچنین استان مازندران ارسال می‌شود. با این حال، فاصله روستا از بازارهای مصرف، یکی از دشواری‌های همیشگی این کسب‌وکار است؛ دشواری‌ای که گاهی به معنای ساعت‌ها کار در نیمه‌شب و آغاز دوباره مسیر توزیع در نخستین ساعات صبح است.

اسدی می‌گوید: بعضی شب‌ها تا ساعت دو یا سه بامداد مشغول جمع‌آوری قارچ هستیم و راننده باید حدود ساعت پنج صبح حرکت کند تا محصول به بازار برسد. اگر از نظر مالی شرایط بهتری داشتیم، می‌توانستیم نیروی بیشتری به کار بگیریم و بخشی از این فشار را کاهش دهیم.

به گفته این بانوی کارآفرین، تولید قارچ در این مجموعه به‌صورت دوره‌ای انجام می‌شود و بسته به شرایط تولید، هر دوره حدود ۴۵ تا ۵۰ روز طول می‌کشد. میزان برداشت نیز با توجه به وضعیت سالن‌ها متفاوت است، برداشت هر سالن در برخی دوره‌ها حدود یک تا دو تن است.

اشتغال‌زایی؛ از دل روستا برای اهالی روستا

آنچه فعالیت اسدی را از یک کسب‌وکار تولیدی فراتر می‌برد، توجه او به ایجاد فرصت شغلی برای اهالی روستاست؛ به‌ویژه افرادی که دسترسی کمتری به فرصت‌های اشتغال دارند.

وی درباره اشتغال‌زایی در کارگاهش می‌گوید: تعداد نیروهای موردنیاز این مجموعه با توجه به مرحله کار تغییر می‌کند؛ هنگام تخلیه سالن، ورود مواد اولیه یا جمع‌آوری محصول، گاهی ۶ تا ۱۰ نفر به کار گرفته می‌شوند.

 بخشی از این نیروها از افراد تحت پوشش بهزیستی و کمیته امداد هستند؛ موضوعی که برای اسدی تنها به معنای تأمین نیروی کار نیست، بلکه فرصتی برای کمک به معیشت خانواده‌هایی است که به درآمد نیاز دارند.

وی در این‌باره می‌گوید: کار پرورش قارچ در بعضی بخش‌ها به نیروی تخصصی و فعالیت سنگین نیاز ندارد و می‌توان از ظرفیت افرادی استفاده کرد که به دنبال کار هستند. دوست دارم این افراد هم فرصتی برای کسب درآمد داشته باشند و بتوانند بخشی از هزینه‌های زندگی‌شان را تأمین کنند.

این نگاه، تصویری از کارآفرینی در مقیاس محلی ارائه می‌دهد؛ جایی که توسعه یک واحد تولیدی می‌تواند هم‌زمان به افزایش تولید و ایجاد فرصت‌های شغلی برای ساکنان روستا کمک کند.

رؤیای توسعه در روزهای سخت تولید

وی با بیان اینکه البته ادامه این مسیر، بدون دشواری نبوده است، می‌گوید: افزایش هزینه‌های کمپوست، خاک، تجهیزات سرمایشی و گرمایشی و حمل‌ونقل، فشار مالی قابل‌توجهی بر این واحد تولیدی وارد کرده است. از سوی دیگر، فروش محصول در بازارهای دوردست، هزینه و دشواری‌های خاص خود را دارد.

اسدی برای توسعه فعالیتش، شرکت تعاونی «هدیه کویر ری‌آباد» را نیز ثبت کرده است؛ اقدامی که با هدف گسترش کسب‌وکار و فراهم کردن زمینه استفاده از حمایت‌های مالی انجام شد.

 با این حال، به گفته وی، پیگیری‌های مربوط به دریافت مجوز و تأمین تسهیلات، زمان‌بر بوده و هنوز برای راه‌اندازی سالن سوم به نتیجه موردنظر نرسیده است.

به گفته این بانوی کارآفرین، این سالن برای ورود به چرخه تولید، به تکمیل تجهیزات سرمایشی و گرمایشی، قفسه‌بندی و سرمایه لازم برای خرید کمپوست نیاز دارد؛ هزینه‌هایی که تأمین آن‌ها با منابع مالی محدود فعلی امکان‌پذیر نیست.

این بانوی کارآفرین می‌گوید: اگر سرمایه و حمایت بیشتری در اختیار داشتم، ایده‌های دیگری هم برای توسعه کارم داشتم. در روستای ما جوانان و دختران زیادی هستند که توانایی کار کردن دارند، اما فرصت شغلی مناسبی برایشان فراهم نیست. اگر بتوانیم تولید را گسترش دهیم، امکان اشتغال افراد بیشتری فراهم می‌شود.

وی برای پیگیری مشکلات و دریافت مجوزهای موردنیاز، به گفته خودش، موضوع را در فرمانداری و استانداری سمنان نیز دنبال کرده و امیدوار است با رفع موانع اداری و فراهم شدن امکان دریافت تسهیلات، سالن سوم هم به چرخه تولید بازگردد.

وقتی علاقه، انگیزه ادامه مسیر می‌شود

فعالیت این مجموعه در روزهای جنگ نیز متوقف نشد. اسدی می‌گوید در آن دوره هم تولید ادامه داشت و محصولات، با وجود دشواری‌های موجود، به بازارهایی از جمله تهران و قزوین ارسال می‌شدند.

برای او، پرورش قارچ تنها یک فعالیت اقتصادی نیست؛ علاقه‌ای است که در سخت‌ترین روزها نیز انگیزه ادامه دادن را زنده نگه می‌دارد.

وی با اشاره به حس خوبی که از حضور در سالن پرورش قارچ و مشاهده نتیجه تلاش‌هایش می‌گیرد، می‌گوید: وقتی وارد سالن می‌شوم و می‌بینم قارچ‌ها رشد کرده‌اند، احساس خوبی دارم. همین علاقه باعث شده با وجود مشکلات، کار را ادامه بدهم.

داستان سمیه اسدی، روایت بانویی است که از یک انبار کوچک و با سرمایه‌ای محدود آغاز کرد، به تولید رسید و برای دیگران نیز فرصت کار فراهم آورد؛ روایتی از ظرفیت‌های کمتر دیده‌شده روستاها که نشان می‌دهد با فراهم شدن زیرساخت، تسهیلات و حمایت مؤثر، تلاش‌های فردی می‌تواند به زمینه‌ای برای توسعه محلی تبدیل شود.

اکنون امید او به راه‌اندازی سالن سوم و گسترش فعالیتی است که می‌تواند برای جوانان و زنان روستا فرصت‌های تازه‌ای بسازد؛ رؤیایی که تحقق آن، علاوه بر اراده کارآفرین، به همراهی نهادهای مسئول و فراهم شدن شرایط مناسب برای ادامه تولید نیاز دارد.

انتهای خبر/