به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی مرآت، طولانی‌بودن مسیرهای بین‌شهری، تردد بالای خودروهای سبک و سنگین و قرارگرفتن بخش قابل‌توجهی از راه‌های استان در مناطق کوهستانی، ایمنی جاده‌های سمنان را به یکی از مسائل مهم حوزه حمل‌ونقل تبدیل کرده است.

آمار هلال‌احمر نشان می‌دهد در ۶ماه نخست امسال ۱۰۱۷ حادثه در استان ثبت شده که ۵۱۴ مورد آن مأموریت جاده‌ای بوده است. این عدد به معنای ثبت ۵۱۴ تصادف در استان نیست، بلکه تعداد مأموریت‌های جاده‌ای هلال‌احمر را نشان می‌دهد.

در همین حال، پلیس راه کشور در مرداد امسال از وجود ۲۵۰ نقطه پرتصادف در استان سمنان خبر داده است؛ عددی که نشان می‌دهد مسئله ایمنی تنها به رفتار رانندگان محدود نمی‌شود و وضعیت نقاط مختلف شبکه راهی نیز نیازمند بررسی و اصلاح است.

یک روز، دو حادثه در تاش

تازه‌ترین نمونه، امروز در محور شاهرود ـ گرگان و محدوده تاش رقم خورد؛ جایی که در دو حادثه رانندگی، ۱۰ نفر مصدوم شدند و یک دختر پنج‌ساله جان باخت.

در حادثه نخست، برخورد دو دستگاه پراید پیش از پیست اسکی چالچالیان، پنج مصدوم بر جای گذاشت.

در حادثه دوم نیز در محدوده سه‌راهی تاش، برخورد دو دستگاه تیبا و یک دستگاه کوییک، پنج مصدوم داشت و دختر پنج‌ساله‌ای در صحنه جان خود را از دست داد.

آمبولانس‌های تاش، مُجِن و بسطام برای امدادرسانی به محل اعزام شدند.

البته علت دقیق این حوادث باید از سوی پلیس و کارشناسان تصادفات مشخص شود و نمی‌توان پیش از اعلام نظر رسمی، عامل مشخصی را برای آنها تعیین کرد.

نگاه کارشناس به ریشه حوادث

احسان حکمت‌شعار، کارشناس حوزه حمل‌ونقل و ایمنی راه‌ها در گفت‌وگو با خبرنگار مرآت، با اشاره به عوامل مؤثر در حوادث جاده‌ای استان اظهار کرد: طولانی‌بودن مسیرهای بین‌شهری، حجم بالای تردد، خستگی و خواب‌آلودگی، سرعت نامتناسب با شرایط، سبقت‌های پرخطر و رعایت‌نکردن فاصله طولی از عوامل مهم در شکل‌گیری حوادث هستند.

وی افزود: در کنار عوامل انسانی، برخی مسیرهای دوطرفه، اختلاف سرعت میان خودروهای سواری و سنگین و همچنین شرایط هندسی راه، تقاطع‌ها و میزان دید راننده نیز باید مورد توجه قرار گیرد و نمی‌توان همه حوادث را به خطای راننده نسبت داد.

حکمت‌شعار با اشاره به تفاوت میان علت شکل‌گیری تصادف و شدت پیامدهای آن گفت: «عامل ایجاد تصادف با عامل تبدیل‌شدن تصادف به حادثه مرگبار یکی نیست.»

به گفته وی، ممکن است خطای راننده آغازکننده تصادف باشد، اما ایمنی راه، حفاظ‌ها، ایمنی خودرو و سرعت امدادرسانی می‌توانند در کاهش شدت پیامدهای حادثه مؤثر باشند.

این کارشناس حوزه ایمنی راه‌ها تأکید کرد که بررسی حوادث باید مجموعه‌ای از عوامل شامل راننده، خودرو، راه، شرایط محیطی و امدادرسانی پس از حادثه را دربرگیرد.

وی درباره تکرار حوادث در برخی نقاط نیز گفت: حتی اگر محدوده‌ای رسماً به‌عنوان «نقطه حادثه‌خیز» نام‌گذاری نشده باشد، تکرار تصادف در یک نقطه باید به‌عنوان یک علامت ایمنی جدی مورد توجه قرار گیرد.

حکمت‌شعار با اشاره به محور شاهرود ـ مُجِن ـ تاش بیان کرد: در مسیرهای پرتردد و کوهستانی باید عواملی مانند حجم تردد، سرعت، نوع خودرو، عرض راه، میزان دید، تقاطع‌ها، دوربرگردان‌ها و سابقه تصادفات و تلفات در کنار یکدیگر بررسی شوند.

وی درباره حادثه امروز در محدوده تاش نیز گفت: برای تعیین علت باید هندسه مسیر، دید راننده، اختلاف سرعت خودروها، حجم تردد، سبقت، سرعت نامتناسب، روشنایی و شرایط جوی و کوهستانی مورد بررسی قرار گیرد و پیش از اعلام نظر کارشناسی نمی‌توان علت مشخصی برای حادثه تعیین کرد.

۲۵۰ نقطه پرتصادف؛ عددی که نباید نادیده گرفته شود

وجود ۲۵۰ نقطه پرتصادف در استان، در کنار تداوم مأموریت‌های جاده‌ای هلال‌احمر، یک پیام روشن برای مدیریت ایمنی راه دارد: پیشگیری نباید تنها پس از وقوع تصادف‌های مرگبار آغاز شود.

نقطه‌ای که بارها در آن حادثه رخ می‌دهد، حتی پیش از آنکه عنوان رسمی «نقطه حادثه‌خیز» دریافت کند، می‌تواند با بررسی داده‌های تصادفات، حجم تردد، سرعت خودروها، وضعیت دید و هندسه مسیر مورد ارزیابی قرار گیرد.

در چنین شرایطی، اصلاح هندسی تقاطع‌ها و دوربرگردان‌ها، بهبود علائم و خط‌کشی، تأمین روشنایی، نصب حفاظ در مقاطع دارای خطر برخورد روبه‌رو، کنترل سرعت و افزایش حضور پلیس در نقاط و زمان‌های پرخطر، از جمله اقداماتی است که می‌تواند در دستور کار قرار گیرد.

پیشگیری قبل از حادثه

آمار ۵۱۴ مأموریت جاده‌ای هلال‌احمر به‌تنهایی بیانگر تعداد کل تصادفات استان نیست؛ اما در کنار شناسایی ۲۵۰ نقطه پرتصادف و حوادثی مانند آنچه امروز در محدوده تاش رخ داد، ضرورت نگاه پیشگیرانه به ایمنی جاده‌ها را برجسته می‌کند.

کاهش تلفات جاده‌ای نیز به یک عامل وابسته نیست. راننده ایمن، خودروی ایمن، راه ایمن و امدادرسانی سریع باید هم‌زمان در سیاست‌های ایمنی دیده شوند.

مسئله اصلی این است که اصلاح یک نقطه پرخطر نباید به بعد از حادثه مرگبار موکول شود؛ داده‌های حوادث باید پیش از آنکه تلفات سنگین رقم بخورد، برای شناسایی و کاهش ریسک به کار گرفته شوند.

انتهای خبر/