به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»، کسانی هستند که در راه خدمت به بیماران، تنها یک وظیفه شغلی را دنبال نمی‌کنند؛ آن‌ها آرامش، امید و همدردی را نیز به بیماران هدیه می‌دهند.

زینب نجم‌الدین، پرستاری که نزدیک به یک دهه از عمر حرفه‌ای خود را در کانون سلامت سپری کرده، نگاهی متفاوت به حوزه درمان دارد.

او معتقد است که در اتاق‌های مراقبت و کنار تخت بیماران، چیزی فراتر از دانش پزشکی جریان دارد؛ پیوندی از جنس اعتقاد و توسل. برای نجم‌الدین، پرستاری نه فقط یک شغل، بلکه نذری است که سال‌هاست آن را به نیت امام رضا(ع) ادا می‌کند.

وی با اشاره به تجربه ۱۰ ساله خود در این عرصه می‌گوید: در کنار رسیدگی‌های تخصصی، مهم‌ترین مأموریت من آرام‌کردن بیمار است. به آنان توصیه می‌کنم در اوج درد و رنج، به خداوند و ائمه اطهار(ع)، به‌ویژه امام رضا(ع)، توکل و توسل کنند. وقتی بیمار در این پناهگاه امنِ روحی قرار می‌گیرد، تحمل فرایند درمان نیز برایش آسان‌تر می‌شود.

نجم‌الدین لحظات بهبودی و بازگشت سلامت به بیماران را نه فقط یک موفقیت کاری، بلکه شیرین‌ترین بخش مسیر حرفه‌ای خود می‌داند.

او بیماران را عضوی از خانواده خود می‌بیند و همین نگاه باعث شده تا حتی پس از مرخص شدن و پایان دوران نقاهت، ارتباطش را با بسیاری از آنان حفظ کند و با پیگیری حالشان، اطمینان یابد که آن‌ها در مسیر سلامت، تنها نیستند.

این پرستار با تأکید بر اینکه خدمت‌رسانی در هر جایگاهی ارزشمند است، خاطرنشان می‌کند: مهم این است که هر قدمی برای بیمار برداشته می‌شود، با نیت خالصانه باشد. دنیا بسیار کوتاه است و گاهی برداشتن قدمی کوچک برای یک بیمار، چنان برکاتی به زندگی انسان سرازیر می‌کند که با هیچ درآمد دنیایی قابل‌مقایسه نیست. لذت دیدن لبخند رضایت بیماری که سلامتی‌اش را بازیافته، ثروتی است که تنها با این نگاه به خدمت‌رسانی به دست می‌آید.

انتهای خبر/