به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»، امسال نیز داوطلبان کنکور سراسری با تلاش و پشتکار خود توانستند نتایج درخشانی کسب کنند و استان سمنان نیز در میان استان‌های دارای رتبه‌های برتر، سهم قابل‌توجهی داشت. در این میان، احسان صوفی‌آبادی، از شهرستان سمنان، موفق شد با کسب رتبه ۱۵ منطقه در رشته تجربی، یکی از رتبه‌های برتر کنکور امسال باشد.

در گفتگو خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی مرآت با احسان صوفی‌آبادی، از لحظات شیرین اعلام نتایج و تجربه‌های دوران کنکور گرفته تا نقش خانواده، اهمیت برنامه‌ریزی، مدیریت زمان و توصیه‌های او به داوطلبان کنکور را مرور کرده‌ایم. در ادامه، این گفتگو را می‌خوانید.

مرآت: اولین چیزی که پس از دیدن کارنامه به ذهنتان رسید، چه بود؟

صوفی‌آبادی: وقتی کارنامه‌ام را دیدم، در ابتدا بسیار خوشحال شدم و هیجان زیادی داشتم. پیش از آن، چندین بار اعلام شده بود که نتایج در تاریخ‌های مختلف، از جمله ۲۵ شهریور و روزهای ابتدایی مهرماه، منتشر خواهد شد؛ اما اعلام نتایج به تعویق افتاده بود و ما مدت زیادی در انتظار بودیم.

اولین احساسم این بود که بالاخره به یکی از مهم‌ترین نتایجی که برایش تلاش کرده بودیم، دست پیدا کرده‌ایم. نتیجه‌ای هم که به دست آورده بودم، کاملاً رضایت‌بخش بود. من رتبه ۱۵ منطقه را کسب کرده بودم و واقعاً از نتیجه‌ام بسیار راضی بودم.

نکته دیگری که برایم اهمیت زیادی داشت، میزان تلاش و زحمتی بود که در این مسیر کشیده بودیم. با توجه به تعویق زمان کنکور، فشار بیشتری نسبت به سال‌های گذشته بر ما وارد شد و مدت طولانی‌تری درس خواندیم. بااین‌حال، وقتی رتبه‌ام را دیدم، احساس کردم خداوند در تمام این مسیر هوایم را داشته و نتیجه زحماتم را به بهترین شکل ممکن به من نشان داده است.

مرآت: یک روز عادی از دوران کنکور خود را، از لحظه بیدار شدن تا زمان خواب، برایمان تعریف کنید.

صوفی‌آبادی: برنامه مطالعاتی من همیشه ثابت نبود؛ زیرا سعی می‌کردم به‌طور مرتب عملکردم را بررسی کنم و بر اساس نقاط ضعف و نیازهایم، تغییرات لازم را در برنامه ایجاد کنم. برای مثال، اگر احساس می‌کردم زمان تست‌زنی یک درس کافی نیست، آن را افزایش می‌دادم یا در صورت نیاز کاهش می‌دادم. گاهی نیز پارت‌های مطالعاتی یا حتی ساعت خواب و بیداری‌ام را تغییر می‌دادم. معمولاً هر دو یا سه هفته یک‌بار برنامه‌ام را ارزیابی می‌کردم تا بتوانم آن را بهینه‌تر کنم.

به‌طور معمول، مطالعه را از ساعت ۶ صبح آغاز می‌کردم و سعی داشتم روزم را با درس دشوارتری شروع کنم. برای من ریاضی درس سنگین‌تری بود؛ به همین دلیل، معمولاً آن را در ابتدای برنامه قرار می‌دادم و سپس به سراغ زیست‌شناسی، شیمی و فیزیک می‌رفتم.

به‌تدریج به این نتیجه رسیدم که بهتر است تمام درس‌ها در برنامه روزانه‌ام حضور داشته باشند. بنابراین، با توجه به ضریب هر درس، میزان تسلط خودم و زمانی که در اختیار داشتم، برنامه‌ریزی می‌کردم تا بتوانم به همه درس‌ها برسم.

روش مطالعه‌ام نیز متناسب با نیاز هر درس متفاوت بود. گاهی مطالعه کتاب درسی، گاهی تست‌زنی و مرور و در مواقعی نیز مشاهده فیلم‌های آموزشی یا شرکت در کلاس ضرورت داشت. اگر احساس می‌کردم مبحثی را به‌خوبی یاد گرفته‌ام، بیشتر روی تست‌زنی و مرور تمرکز می‌کردم.

این روند تا زمان ناهار ادامه داشت. پس از آن، کمی استراحت می‌کردم و دوباره مطالعه را از سر می‌گرفتم. معمولاً تا ساعت ۱۰ یا ۱۰:۳۰ شب درس می‌خواندم.

در برنامه روزانه‌ام تلاش می‌کردم درس‌های عمومی، مانند فارسی، عربی، دینی و زبان را نیز در کنار درس‌های تخصصی پیش ببرم. معمولاً ساعات بعدازظهر را که خستگی بیشتری احساس می‌کردم، به مطالعه درس‌های عمومی اختصاص می‌دادم؛ زیرا این درس‌ها در آن زمان برایم مناسب‌تر بودند. همچنین، نزدیک امتحانات نهایی، درس‌هایی مانند سلامت و بهداشت و هویت را نیز در برنامه قرار می‌دادم.

نظم خواب برایم اهمیت زیادی داشت. سعی می‌کردم حدود ساعت ۱۰ یا ۱۰:۳۰ شب بخوابم و صبح نیز بین ساعت ۵:۳۰ تا ۶ بیدار شوم. حتی اگر کاری از برنامه روزانه باقی می‌ماند یا تستی را هنوز حل نکرده بودم، ترجیح می‌دادم آن را به روز بعد موکول کنم تا نظم خوابم به هم نخورد. البته آن کار را فراموش نمی‌کردم و حتماً در برنامه روز بعد قرار می‌دادم.

مرآت: در دوران کنکور از چه چیزی صرف‌نظر کردید که هنوز بابت آن حسرت می‌خورید؟

صوفی‌آبادی: شاید پاسخ من کمی متفاوت باشد، اما وقتی اکنون به آن دوران نگاه می‌کنم، گاهی با خودم فکر می‌کنم که می‌توانستم در بعضی بازه‌های زمانی، تست‌های بیشتری حل کنم. همچنین، برخی تصمیم‌هایم می‌توانست بهتر باشد؛ برای مثال، در بعضی کلاس‌ها شرکت کردم که شاید ضرورت چندانی نداشتند و در برخی کلاس‌ها نیز می‌توانستم مشارکت بیشتری داشته باشم. اکنون فکر می‌کنم اگر در این زمینه‌ها تصمیم‌های دقیق‌تری می‌گرفتم، می‌توانستم از زمانم بهتر استفاده کنم.

موضوع دیگری که گاهی به آن فکر می‌کنم، فرصت محدودی بود که برای گذراندن وقت با دوستانم داشتم. دوست داشتم در آن دوران، تفریحات گروهی بیشتری داشته باشیم و زمان بیشتری را در کنار هم بگذرانیم.

ورزش نیز یکی از علاقه‌مندی‌هایم بود که ترجیح می‌دادم در دوران کنکور آن را به‌طور کامل کنار نگذارم. مدتی ورزش می‌کردم، اما متأسفانه آن را متوقف کردم و پس از مدتی دوباره از سر گرفتم. با این‌حال، در مجموع از روندی که طی کردم و نتیجه‌ای که به دست آوردم، رضایت دارم.

مرآت: چه جمله یا اتفاقی می‌توانست روحیه شما را تضعیف کند و چه چیزی به شما انگیزه می‌داد تا مسیرتان را ادامه دهید؟

صوفی‌آبادی: صحبت‌های ناامیدکننده و نگاه منفی به شرایط، گاهی می‌توانستند بر روحیه‌ام تأثیر بگذارند. برای مثال، برخی می‌پرسیدند که چرا در شرایط جنگی همچنان درس می‌خوانید یا یادآوری می‌کردند که بسیاری از افراد از مسیرهای دیگری به شغل مناسب و درآمد خوب می‌رسند.

شرایط جنگی و اخبار مربوط به دانشگاه‌ها نیز نگرانی‌هایی ایجاد می‌کرد. اخباری درباره آسیب دیدن دانشگاه‌ها، کاهش ظرفیت‌ها یا مجازی شدن کلاس‌ها منتشر می‌شد و این مسائل باعث می‌شد با خودم فکر کنم که با وجود تمام تلاش‌هایی که کرده‌ام تا وارد دانشگاه موردنظرم شوم، اکنون شرایط نامشخص است و نمی‌دانم در آینده چه اتفاقی خواهد افتاد.

در مقابل، چیزی که به من کمک می‌کرد مسیرم را ادامه دهم، این طرز فکر بود که در هر شرایطی، چه دانشگاه‌ها فعالیت عادی داشته باشند و چه شرایط متفاوتی پیش بیاید، من دو انتخاب دارم: درس بخوانم یا درس نخوانم. طبیعتاً درس خواندن و تلاش کردن می‌تواند موقعیت‌های بهتری برای آینده فرد ایجاد کند.

این نگاه تأثیر زیادی بر من داشت و کمک کرد به‌جای درگیر شدن بیش از حد با نگرانی‌ها، روی کاری تمرکز کنم که در آن شرایط از دستم برمی‌آمد.

مرآت: شرکت در کلاس‌های کنکور و داشتن مشاور تا چه اندازه ضروری است؟

صوفی‌آبادی: به نظر من، فردی که هدف مشخصی دارد و می‌خواهد در رشته و دانشگاه خوبی پذیرفته شود، معمولاً انگیزه اولیه لازم برای درس خواندن را دارد. بااین‌حال، وجود مشاور، به‌ویژه در ابتدای مسیر، می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد.

برای من، راهنمایی فردی آگاه و داشتن برنامه‌ای مشخص که خودم را موظف به اجرای آن بدانم، اهمیت زیادی داشت. مشاور می‌تواند مسیر را روشن‌تر کند، در برنامه‌ریزی کمک کند و باعث شود فرد با نظم بیشتری پیش برود. البته با گذشت زمان، ممکن است دانش‌آموز به شناخت بهتری از توانایی‌ها و نیازهای خود برسد و بتواند مستقل‌تر برنامه‌ریزی کند؛ اما من در مجموع، داشتن مشاور را در سال کنکور مفید و ضروری می‌دانم.

در مورد کلاس‌های کنکور نیز معتقدم که این کلاس‌ها می‌توانند نقش مهمی در یادگیری روش‌ها و تکنیک‌های تست‌زنی داشته باشند. ممکن است برخی مدارس کلاس‌هایی با سطح آموزشی و تستی مناسب برگزار کنند، اما به‌طور کلی، شرکت در کلاس‌های باکیفیت می‌تواند به یادگیری بهتر مباحث و آشنایی با نمونه‌سؤال‌ها و تست‌های متنوع کمک کند.

البته نباید فراموش کرد که بخش مهمی از موفقیت به تلاش شخصی، تمرین مستمر و تست‌زنی مستقل دانش‌آموز بستگی دارد. در مجموع، به نظر من، هم مشاوره مناسب و هم استفاده هدفمند از کلاس‌های کنکور می‌توانند در این مسیر مؤثر باشند.

مرآت:خانواده چه نقشی در این مسیر داشت؟ در چه زمینه‌هایی به شما کمک کرد و آیا در مواقعی احساس فشار می‌کردید؟

صوفی‌آبادی: واقعیت این است که پس از لطف خداوند و تلاش و پشتکار فرد، خانواده یکی از مهم‌ترین عوامل تأثیرگذار در موفقیت دانش‌آموز است.

خانواده می‌تواند با ایجاد فضایی امن و آرام، به دانش‌آموز کمک کند تا تمرکز خود را حفظ کند و با امید و انگیزه بیشتری مسیر را ادامه دهد. حمایت مالی نیز اهمیت زیادی دارد؛ از تهیه کتاب و جزوه گرفته تا پرداخت هزینه آزمون‌های آزمایشی و فراهم کردن امکانات موردنیاز برای مطالعه.

وقتی خانواده بتواند این شرایط را فراهم کند، مسیر برای دانش‌آموز هموارتر می‌شود و او فرصت بیشتری برای تمرکز بر اهدافش خواهد داشت.

خوشبختانه، خانواده من در تمام این زمینه‌ها از من حمایت کردند و شرایط لازم را برایم فراهم ساختند. به همین دلیل، واقعاً از آن‌ها سپاسگزارم و نقششان را در موفقیتم بسیار پررنگ می‌دانم.

مرآت: چه حرفی دوست دارید به پدر و مادرتان بگویید که شاید تاکنون فرصت بیان آن را نداشته‌اید؟

صوفی‌آبادی: فضای خانواده ما به‌گونه‌ای بود که اگر موضوعی ذهنم را درگیر می‌کرد یا به چیزی نیاز داشتم، به‌راحتی آن را با پدر و مادرم مطرح می‌کردم. سعی می‌کردم نگرانی‌هایم را در خودم نگه ندارم و در صورت نیاز، از آن‌ها کمک بگیرم.

من معتقدم خانواده یکی از بهترین همراهان و مشاوران انسان است؛ زیرا موفقیت فرزندش را صادقانه می‌خواهد و برای رسیدن او به اهدافش تلاش می‌کند. به همین دلیل، همیشه سعی کرده‌ام مسائل و دغدغه‌هایم را با پدر و مادرم در میان بگذارم.

اما اگر بخواهم به موضوعی اشاره کنم که شاید بیان آن برای بسیاری از افراد، حتی در برابر پدر و مادرشان، آسان نباشد، باید از ارزش و اهمیت وجود آن‌ها بگویم. گاهی انسان محبت و زحمات پدر و مادرش را عمیقاً احساس می‌کند، اما نمی‌تواند آن‌طور که شایسته است، این احساس را به زبان بیاورد.

من می‌خواهم بگویم که وجود پدر و مادرم برایم بسیار ارزشمند است. خداوند را شکر می‌کنم که چنین نعمتی را در زندگی‌ام دارم و از اینکه در تمام این مسیر با محبت و حمایتشان کنارم بودند، از آن‌ها سپاسگزارم.

مرآت: رتبه‌تان را به چه قیمتی به دست آوردید؟ آیا این مسیر ارزشش را داشت؟

صوفی‌آبادی: بله، قطعاً ارزشش را داشت. سال کنکور دوره‌ای است که دانش‌آموزان برای رسیدن به اهداف تحصیلی خود تلاش زیادی می‌کنند. من نیز سعی کرده بودم از پایه دهم، درس خواندن را با کیفیت مناسبی دنبال کنم. در امتحانات نهایی هم نمرات بسیار بالایی کسب کرده بودم؛ هرچند در ادامه، شرایط مربوط به تأثیر سوابق تحصیلی و پایه‌های مختلف تغییر کرد.

بااین‌حال، احساس نمی‌کنم برای رسیدن به این رتبه هزینه زیادی از نظر زندگی شخصی و علایقم پرداخت کرده باشم؛ زیرا سعی می‌کردم تمام زمانم را صرف درس خواندن نکنم. در کنار مطالعه، تا حد امکان به تفریح، ورزش و ارتباط با دوستانم نیز توجه داشتم. گاهی فیلم می‌دیدم، ورزش می‌کردم و با اعضای خانواده‌ام صحبت می‌کردم.

البته بخش قابل‌توجهی از روزم به درس خواندن اختصاص داشت، اما وجود همین فعالیت‌های جانبی باعث می‌شد احساس نکنم تمام زندگی‌ام را فدای کنکور کرده‌ام یا فرصت‌های ارزشمندی را از دست داده‌ام.

اکنون که نتایج اعلام شده و شرایط را با دوستانم مقایسه می‌کنم، از تلاشی که انجام دادم و رتبه‌ای که به دست آوردم، بسیار راضی هستم.

مرآت: شبکه‌های اجتماعی را در دوران کنکور کنار گذاشتید یا استفاده از آن‌ها را مدیریت کردید؟

صوفی‌آبادی: واقعیت این است که کنار گذاشتن کامل شبکه‌های اجتماعی همیشه امکان‌پذیر نیست؛ زیرا در دوران کنکور، پیگیری برخی اخبار و اطلاعیه‌ها ضرورت دارد. برای مثال، لازم بود از آخرین تغییرات مربوط به امتحانات نهایی، شرایط برگزاری کنکور، تاریخ‌های اعلام‌شده و سایر تصمیم‌های آموزشی مطلع باشیم.

از طرف دیگر، بسیاری از اساتید مطالب آموزشی خود را در کانال‌هایشان منتشر می‌کردند و دنبال کردن این مطالب می‌توانست مفید باشد. همچنین، کانال‌های مربوط به آزمون‌های آزمایشی و منابع آموزشی نیز اطلاعاتی در اختیارمان قرار می‌دادند که به آن‌ها نیاز داشتیم.

بنابراین، من گوشی و شبکه‌های اجتماعی را به‌طور کامل کنار نگذاشتم، بلکه سعی کردم استفاده از آن‌ها را مدیریت کنم.

به نظر من، یکی از مهارت‌های مهم برای موفقیت در کنکور، توانایی کنترل استفاده از گوشی تلفن همراه است. اگر فرد بدون هدف مشخصی گوشی را در دست بگیرد، ساعت‌ها در شبکه‌های اجتماعی وقت بگذراند و زمان خود را بدون برنامه‌ریزی هدر دهد، احتمال اینکه به نتیجه دلخواهش برسد، کاهش پیدا می‌کند.

مهم این است که از گوشی و شبکه‌های اجتماعی در جهت نیازهای آموزشی و اطلاع‌رسانی استفاده کنیم، نه اینکه اجازه دهیم آن‌ها بخش زیادی از زمان و تمرکزمان را از بین ببرند.

مرآت: حرف آخر شما با داوطلبان کنکور چیست؟

صوفی‌آبادی: می‌خواهم به داوطلبان بگویم که سال کنکور و آزمون آن اهمیت زیادی دارند، اما نباید آن را مسئله مرگ و زندگی بدانند. اگر در کنکور به نتیجه دلخواهتان برسید، قطعاً فرصت ارزشمندی به دست آورده‌اید؛ اما اگر نتیجه مطابق انتظارتان نباشد، به این معنا نیست که همه‌چیز را از دست داده‌اید یا دیگر فرصتی برای موفقیت ندارید.

به نظر من، یکی از مهم‌ترین دستاوردهای سال کنکور، اعتمادبه‌نفسی است که در طول این مسیر به دست می‌آورید. شما یاد می‌گیرید علاقه‌ها و تمایلاتی را که ممکن است به ضررتان باشند، مدیریت کنید؛ برای مثال، اگر به گذراندن زمان زیاد با گوشی یا تماشای فیلم علاقه دارید، بتوانید این تمایلات را کنترل کنید و برای رسیدن به اهداف خود وقت بگذارید.

درس خواندن همیشه برای همه افراد لذت‌بخش نیست. گاهی لازم است کاری را انجام دهیم که برای آینده‌مان ضروری است، نه صرفاً کاری که در همان لحظه به آن علاقه داریم. یادگیری این مهارت می‌تواند به شکل‌گیری ذهنیتی برنده کمک کند؛ ذهنیتی که در مراحل بعدی زندگی نیز برای موفقیت بسیار ارزشمند خواهد بود.

از طرف دیگر، باید به یاد داشته باشیم که کنکور تنها آزمون مهم زندگی نیست. در آینده با چالش‌هایی روبه‌رو خواهیم شد که ممکن است بسیار بزرگ‌تر و پیچیده‌تر از کنکور باشند. بااین‌حال، این دوره می‌تواند مقدمه‌ای برای یادگیری مهارت‌هایی باشد که در مسیر موفقیت‌های بعدی به آن‌ها نیاز داریم.

بنابراین، توصیه می‌کنم بهترین تصمیم‌های ممکن را بگیرید، تمام تلاشتان را انجام دهید، به توانایی‌های خود اعتماد داشته باشید و اجازه ندهید حرف‌های ناامیدکننده، انگیزه شما را از بین ببرند. برای همه شما آرزوی موفقیت دارم و امیدوارم نتیجه تلاش‌هایتان را به بهترین شکل ممکن ببینید.

انتهای خبر/