به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»، همزمان با گرامیداشت روز معمار، فرصتی فراهم شده تا بار دیگر نقش این هنر-دانش تأثیرگذار در شکل‌دهی به کیفیت زندگی انسان‌ها و هویت شهرها مورد توجه قرار گیرد. 

معماری، فراتر از ساخت بنا، بازتابی از فرهنگ، تاریخ و شیوه زیست جوامع است و در جهان امروز، بیش از هر زمان دیگری در تقاطع سنت، فناوری و نیازهای نوین قرار گرفته است. 

در همین راستا، در گفتگویی صمیمانه با دکتر یگانه خلیلی، استادیار گروه معماری دانشگاه سمنان، به بررسی ابعاد مختلف این هنر و وضعیت حال و آینده آن پرداخته‌ایم.

وی با اشاره به وضعیت کنونی معماری در ایران گفت: در شرایط فعلی، معماری کشور میان تقابل و گاه تلاش برای پیوند میان غنای معماری گذشته و الگوهای جهانی توسعه کالبدی قرار گرفته است. 

خلیلی ادامه داد: این در حالی است که بخش عمده‌ای از ساخت‌وسازها به سمت تولید انبوه و پاسخگویی به نیازهای کمی گرایش یافته، جریان‌های پویایی از معماران اندیشمند نیز شکل گرفته‌اند که در تلاشند تا با درک صحیح از زمینه آثاری با هویت، منطبق با بستر و محیط پیرامون و همگام با نیازهای زیست‌محیطی و در عین حال همسو با پیشرفت های تکنولوژیک روز خلق کنند؛ رویکردی که میتواند نویدبخش آینده‌ای روشن‌تر در عرصه کالبدی شهرهای ما باشد.

استادیار گروه معماری دانشگاه سمنان با بیان اینکه یکی از مهم‌ترین چالش‌های معماران امروز، حفظ اصالت و کیفیت معماری در برابر نگاه‌های صرفاً سوداگرانه و کمیت‌گراست، افزود: معمار امروز در تلاش است بتواند توازنی ظریف و هوشمندانه میان خواسته‌های کارفرما، ضوابط پیچیده معماری و شهرسازی، مباحث اقتصادی پروژه و ارزش‌های زیبایی‌شناختی برقرار سازد.

خلیلی ادامه داد: علاوه بر این، سرعت بالای تغییرات در سبک زندگی جامعه و نیاز به تطبیق فضاهای زیستی با این دگرگونی‌های فرهنگی و اجتماعی، نیازمند انعطاف‌پذیری، خلاقیت و دانش بروزی است که حفظ آن در عرصه حرفه‌ای چالشی مداوم محسوب می‌شود.

این استاد دانشگاه در ادامه با تأکید بر نقش دانشگاه‌ها در تربیت معماران آینده تصریح کرد: دانشگاه نه تنها کانون آموزش مهارت‌های فنی و مهندسی، بلکه مهم‌ترین بستر برای پرورش تفکر انتقادی، بینش فضایی و مسئولیت‌پذیری اجتماعی دانشجویان است. رسالت آکادمی در دوران حاضر، گذر از آموزش صرف نرم‌افزارها و تکنیک‌های ترسیمی، و حرکت به سمت تربیت اندیشمندانی است که قدرت تحلیل زمینه‌های تاریخی و فرهنگی را داشته باشند.

خلیلی خاطرنشان کرد: دانشگاه اگر بتواند آموزش استودیو محور، تجربه کارگاهی، آشنایی عملی با کارفرما و جامعه، و مهارت‌های دیجیتال و مدیریتی را تقویت کند، تأثیر بسیار بالاتری در تربیت معماران تاب‌آور، خلاق و مسئول خواهد داشت.

وی همچنین درباره آینده معماری در پرتو فناوری‌های نوین گفت: ورود هوش مصنوعی و فناوری‌های نوین به عرصه معماری، نه یک تهدید برای جایگاه معمار، بلکه ابزاری فوق‌العاده قدرتمند برای ارتقای کیفی و بهینه‌سازی مراحل طراحی است. این تکنولوژی‌ در تحلیل ‌داده‌های اقلیمی، مدیریت مصرف انرژی، بهینه‌سازی سازه و مدلسازی‌های پیچیده فرمی، همیار بی مانندی برای طراحان است.

خلیلی افزود: با این وجود، روح معماری که برگرفته از درک عمیق عواطف انسانی، خاطرات جمعی، فرهنگ و «حس مکان» است، همواره در انحصار اندیشه و شهود انسان باقی خواهد ماند و تکنولوژی تنها بازوی توانمند این بینش انسانی خواهد بود.

استادیار گروه معماری دانشگاه سمنان با اشاره به تأثیر معماری بر کیفیت زندگی مردم خاطرنشان کرد: معماری ظرف زندگی است و کیفیات این ظرف، مستقیماً بر مظروف آن، یعنی روان، رفتار و تعاملات انسان‌ها تأثیر می‌گذارد. یک معماری اصیل، فراتر از ایجاد یک سرپناه فیزیکی، به خلق مکان‌هایی می‌پردازد که حس تعلق، آرامش درونی و کرامت انسانی را در ساکنان خود ارتقا بخشیده و بستر رشد یک جامعه سالم‌تر را فراهم می‌آورد. 

وی تاکید کرد: خلق فضاهایی با تناسبات انسانی، با بهره‌گیری هوشمندانه از نور و تهویه طبیعی، احترام به حریم خصوصی در عین تقویت عرصه‌های عمومی و تعاملات اجتماعی، و ایجاد پیوند دوباره میان انسان و طبیعت در فضاهای زیستی، می‌تواند استرس‌های ناشی از زندگی شهری مدرن را به میزان چشمگیری کاهش دهد.

انتهای خبر/