به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»، شهادتِ امام رئوف، علی بن موسی‌الرضا (ع)، داغی است که هر ساله دلهای مشتاق را به سوی حرم مطهرش می‌کشاند. در این مسیرِ پرنور، استان سمنان با قرار گرفتن در دروازه ورودی به خراسان، نقشی متمایز ایفا می‌کند. سمنان همچون ایستگاهِ میانیِ عشق، هر ساله میزبانِ خیل عظیمی از زائرانی است که راهی مشهد مقدس هستند. این دیار، به عنوان گذرگاهِ اصلیِ زائران، آغوشِ گرمِ مردمانش را پناهگاهِ خستگیِ مسافرانِ جاده‌ی ولایت کرده است.

در همین مسیر، فرهنگ «خادمیاری» رنگ و بویی تازه به خود گرفته است؛ خادمیارانی که خدمت را تنها به حرم محدود نکرده و دیوارهای خانه خود را به روی زائران گشوده‌اند.

این افراد، خانه‌هایشان را به زائرسراهایی بی‌آلایش تبدیل کرده‌اند تا در مسیرِ زائرانِ امام رضا (ع) و عتبات عالیات، سهمی از دعای خیرِ میهمانان داشته باشند.

ماشاالله کریم‌زاده، یکی از همین عاشقانِ خدمت است که خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «مرآت» با این پیرغلام و خادمیار ۷۰ ساله به گفتگو نشست.

او هشت سالی است که توفیقِ خدمت در آستانِ رضوی را یافته، اما از سال ۱۴۰۰، میزبانی از زائران را به کانونِ خانواده‌اش آورده است. 

این خادمیار با همراهی دامادش، حجت‌الاسلام والمسلمین خراسانی، روحانی مسجد جوادی، سوئیت ۸۰ متری منزلش را به اقامتگاهی امن برای مسافرانِ مسیر مشهد و کربلا تبدیل کرده است.

کریم‌زاده، میزبانی را نه یک کارِ اجرایی، که یک ذخیره‌یِ اخروی می‌داند. او خاطره‌یِ نخستین میهمانانش را که از بلوار ۱۷ شهریور با خانواده به خانه‌اش دعوت کرد، بهترین حسِ زندگی‌اش می‌نامد؛ لحظه‌ای که به جای چادر زدن در خیابان، زائران در خانه‌ای امن پناه گرفتند. از زائرانِ ایرانی تا مهمانانی از کشور عراق، همگی طعمِ این پذیراییِ خانوادگی را چشیده‌اند.

این خادمیارِ رضوی، خدمت به زائر را وظیفه‌ای می‌داند که با تمام توان و امکاناتِ موجود، با جان و دل انجام می‌شود.

او با نگاهی به فردایِ قیامت، به دستگیری ائمه اطهار (ع) امید بسته و معتقد است هر خدمتی که برای زائرانِ اهل بیت انجام شود، در کارنامه‌یِ اعمالِ انسان بی‌آثر نخواهد ماند.

برای کریم‌زاده، خانه‌اش تنها یک ملک نیست؛ سنگری است برای خادمیِ مهمانانِ امام رضا (ع) تا شاید در فردایِ محشر، دستش به کرمِ آن امام همام گرم باشد.

انتهای خبر/