به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»، فعال رسانه‌ای در یادداشت اختصاصی نوشت: شهر، فقط مجموعه‌ای از خیابان‌ها و ساختمان‌ها نیست؛ شهر، خانه مشترک همه ماست. فضای عمومی متعلق به همه شهروندان است و آنچه در خیابان‌ها، مراکز خرید، پارک‌ها، بوستان‌ها و دیگر اماکن عمومی دیده می‌شود، بخشی از فرهنگ و سیمای اجتماعی هر شهر را شکل می‌دهد.

در سطح شهر سمنان نیز در ماه‌های اخیر، موضوع نوع پوشش برخی افراد بیش از گذشته مورد توجه شهروندان قرار گرفته است؛ تا جایی که گاهی شاهد حضور بانوان با پوشش‌های بسیار نامتعارف، آستین کوتاه و حتی شلوارک در برخی فضاهای عمومی هستیم.

مسئله‌ای که برای بخش قابل توجهی از مردم، صرفاً یک انتخاب شخصی تلقی نمی‌شود؛ چراکه وقتی فردی وارد فضای عمومی می‌شود، نوع رفتار و پوشش او می‌تواند با هنجارها، باورها و انتظارات بخش دیگری از جامعه در تعارض قرار گیرد.

سؤال اینجاست که مرز میان انتخاب فردی و رعایت هنجارهای عمومی کجاست؟ آیا قرار است به‌تدریج نسبت به هر نوع پوششی در فضای عمومی بی‌تفاوت شویم و آنچه زمانی برای جامعه غیرمتعارف بود، به امری عادی تبدیل شود؟ اگر قرار است قانون و چارچوبی برای حضور اجتماعی وجود داشته باشد، چرا اجرای آن نباید روشن، یکسان و قابل پیش‌بینی باشد؟

البته برخورد با مسائل فرهنگی و اجتماعی، نه با توهین و تحقیر، نه با خشونت و نه با برخوردهای سلیقه‌ای، بلکه با قانون‌مداری، گفتگو، فرهنگ‌سازی و رعایت کرامت انسان‌ها باید انجام شود. اما از سوی دیگر، نمی‌توان انتظار داشت که جامعه در برابر تغییرات فرهنگی و اجتماعی، بدون هیچ سیاست‌گذاری و برنامه‌ای، صرفاً نظاره‌گر باشد.

مسئولان فرهنگی، اجتماعی و اجرایی شهر سمنان باید پاسخ روشنی برای این دغدغه عمومی داشته باشند. اگر رعایت پوشش و هنجارهای اجتماعی در اماکن عمومی جزو قوانین و سیاست‌های رسمی کشور است، مردم حق دارند بدانند مسئول اجرای آن کجاست و چه برنامه‌ای برای مدیریت این وضعیت دارد؟

جامعه بیش از هر چیز به تصمیم‌های روشن و رفتارهای مسئولانه نیاز دارد. نه بی‌تفاوتی راه‌حل است و نه برخوردهای هیجانی. باید میان آزادی‌های فردی، حقوق دیگران، قانون و هنجارهای عمومی، مرزی روشن و محترمانه ترسیم شود.

سمنان شهری با پیشینه فرهنگی و اجتماعی ارزشمند است؛ شهری که مردم آن حق دارند درباره سیمای فرهنگی و اجتماعی محل زندگی خود دغدغه داشته باشند و این دغدغه شنیده شود.

تا کی قرار است در برابر آنچه بخشی از جامعه آن را «ولنگاری فرهنگی» می‌داند، سکوت و بی‌تفاوتی ادامه داشته باشد؟ اگر قانونی وجود دارد، چرا اجرا نمی‌شود؟ اگر سیاستی وجود دارد، چرا نتیجه‌اش برای مردم قابل مشاهده نیست؟

امروز بیش از هر زمان دیگری، جامعه به فرهنگ‌سازی هوشمندانه، قانون‌گذاری شفاف و اجرای عادلانه و محترمانه قانون نیاز دارد؛ پیش از آنکه بی‌تفاوتی، آنچه را امروز نگران‌کننده می‌دانیم، فردا به یک امر کاملاً عادی تبدیل کند.

یادداشت: سمانه عرب- فعال رسانه‌ای