به گزارش خبرنگار گروه ورزشی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»، در این روزگار هنوز هم هستند کسانی که بی‌هیاهو و دور از نگاه‌ها، چراغ امید را برای نسل‌های بعدی روشن نگه می‌دارند؛ آدم‌هایی که به جای انتظار برای امکانات، با دست خالی اما دلی سرشار از عشق، راهی برای رشد و آینده بهتر کودکان و نوجوانان باز می‌کنند.

کسانی که زمین‌های خاکی را به مدرسه زندگی تبدیل می‌کنند و فوتبال را نه فقط یک بازی، بلکه فرصتی برای ساختن انسان‌ها می‌دانند.

مرتضی دهرویه یکی از همین افراد است؛ مربی‌ سمنانی که سال‌ها از عمر خود را صرف پرورش نوجوانان و جوانان کرده و با وجود همه سختی‌ها، همچنان با همان شور و عشق سال‌های دور در کنار شاگردانش ایستاده است.

او معتقد است مربیگری تنها آموزش فوتبال نیست، بلکه همراهی با بازیکنان در مسیر زندگی است.

از کوچه‌های خاکی تا مسیر مربیگری

مربی سمنانی در گفتگو با خبرنگار گروه ورزشی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت» درباره آغاز علاقه‌اش به فوتبال گفت: از کودکی مانند بسیاری از هم‌نسلانم عاشق توپ بودم و بیشتر وقت‌ها در کوچه‌ها گل‌کوچیک بازی می‌کردم؛ حتی در دولایه کردن توپ‌های پلاستیکی هم مهارت داشتم.

وی با بیان اینکه آن روزها هرگز تصور نمی‌کرد روزی مربی شود، اظهار کرد: ما در دنیای خودمان زندگی می‌کردیم و فقط از فوتبال لذت می‌بردیم، اما پس از پایان دوران بازی، همین عشق مرا به سمت مربیگری کشاند. با گذراندن دوره‌های مختلف وارد مسیری شدم که کاملاً با دوران بازی متفاوت بود.

دهرویه تصریح کرد: در مربیگری دیگر تنها با دغدغه‌های شخصی خود روبه‌رو نیستید، بلکه با بازیکنان زندگی می‌کنید و رابطه‌ای شبیه خانواده شکل می‌گیرد؛ همین موضوع فصل تازه‌ای در زندگی من رقم زد.

شروع یک مسیر با یک توپ ساده

این مربی فوتبال درباره نخستین خاطره جدی خود از آغاز فعالیتش گفت: یک توپ چهل‌تکه سیاه و سفید خریدم و با همان یک توپ تمرین‌ها را با بچه‌های محله در زمین خاکی جهادیه، خیابان پیرنجم‌الدین آغاز کردیم.

وی ادامه داد: امروز همان زمین به ورزشگاهی ویژه جانبازان و معلولان تبدیل شده است. به مرور تعداد توپ‌ها بیشتر شد، اما آنچه از ابتدا وجود داشت، رفاقت بود.

مربیگری؛ فراتر از آموزش فوتبال

دهرویه با تأکید بر اینکه مربیگری تنها به آموزش تکنیک و تاکتیک محدود نمی‌شود، اظهار کرد: مربیگری دنیای خاص خود را دارد و گاهی از کار در یک وزارتخانه هم دشوارتر است.

این مربی فوتبال افزود: بارها پیش آمده بازیکنی در میانه تمرین به جای صحبت درباره فوتبال، از مشکلات خانه یا مدرسه‌اش با من درد دل کرده است. به اعتقاد من مربی‌ای که از زندگی بیرون از زمین بازیکنانش بی‌خبر باشد، در واقع مربی نیست.

وی با تأکید بر اینکه فوتبال فقط ۹۰ دقیقه مسابقه نیست، گفت: همه اتفاقاتی که بیرون از زمین برای بازیکن رخ می‌دهد، بر همان ۹۰ دقیقه تأثیر می‌گذارد.

وقتی مربی باید روانشناس هم باشد

دهرویه با اشاره به اینکه مربی باید تا حدی نقش روانشناس را نیز ایفا کند، بیان کرد: در یک تیم ممکن است بازیکنی با بهترین خودرو به تمرین بیاید، بازیکنی از قشر آسیب‌پذیر جامعه باشد، دیگری کارگر باشد و پس از یک روز کاری سخت خسته به تمرین برسد و بازیکنی دیگر کفشی بپوشد که قیمتش برابر با هزینه یک ماه زندگی یک خانواده است. هنر مربی این است که همه این تفاوت‌ها را با همدلی در یک مسیر مشترک هدایت کند.

استعدادهایی که از دل محرومیت می‌آیند

این مربی فوتبال معتقد است بسیاری از استعدادهای درخشان در میان نوجوانان کم‌برخوردار شکوفا می‌شود. وی گفت: بارها دیده‌ام بچه‌هایی که از محله‌های پایین شهر می‌آیند، حتی با کفش‌های پاره چنان با انگیزه بازی می‌کنند که گویی در فینال جام جهانی حضور دارند. همین‌ها اغلب بهترین فوتبالیست‌ها می‌شوند، زیرا با عشق بازی می‌کنند.

مربیگری در سمنان؛ کاری از جنس عشق

دهرویه درباره شرایط مربیگری در استان‌هایی مانند سمنان نیز اظهار کرد: در چنین مناطقی مربیگری بیش از آنکه شغل باشد، عشق است و درآمد چندانی ندارد.

وی افزود: مربیان بسیاری را می‌شناسم که تمام زندگی خود را صرف ساختن بازیکن کرده‌اند؛ از خرید بستنی و ساندویچ گرفته تا تأمین ناهار و شام تیم، و حتی گاهی تمام درآمد ماهانه‌شان را برای تیم هزینه کرده‌اند.

تلخی‌های مسیر مربیگری

این مربی در عین حال به برخی تلخی‌های این مسیر اشاره کرد و گفت: گاهی بازیکنانی که روزی با حمایت مربیان رشد کرده‌اند، امروز به موقعیت‌های مالی خوبی رسیده‌اند اما حتی حاضر نیستند برای مربی قدیمی‌شان که پیاده در خیابان راه می‌رود، توقفی کنند.

بزرگ‌ترین آرزو؛ عاقبت‌به‌خیری شاگردان

وی بزرگ‌ترین آرزوی خود را عاقبت‌به‌خیری بازیکنانش عنوان کرد و افزود: وقتی می‌بینم تلاش‌هایم به نتیجه رسیده و بازیکنی در زندگی و جامعه به جایگاه مناسبی دست یافته است، احساس می‌کنم دنیا را به من داده‌اند و در آن لحظه تنها شکرگزار خداوند هستم.

دهرویه در پایان خاطرنشان کرد: بودن شاید ساده باشد، اما انسان شدن دشوار است. اگر ورزشکاری بتواند در جامعه فردی مؤثر باشد، یعنی مربی وظیفه خود را به‌درستی انجام داده است.

انتهای خبر/