در گوشه‌ای جمعی حلقه زده بودند تا روایت واقعه غدیر را از زبان یک راوی بشنوند؛ کمی آن‌سوتر جوانانی مشغول مسابقات فرهنگی بودند که محورشان نهج‌البلاغه و خطبه غدیر بود و لحظه‌ای کوتاه فضای شلوغ جشن را رنگی از معنویت بخشید.

مردم سمنان در این گردهمایی، همزمان با بزرگداشت عید غدیر، یاد بنیانگذار انقلاب و رهبر شهید آن را نیز گرامی داشتند و طبق رسم هر سال، مراسم خود را با اعلام وفاداری به رهبری کشور ادامه دادند؛ پیوندی که برای بسیاری از حاضران بخشی از معنای غدیر بود.

امسال اما جشن حال و هوای دیگری داشت؛ نه فقط به‌خاطر شور مردم، بلکه به‌خاطر خاطره‌ جمعی ماه‌های گذشته که بر دل‌هایشان نقش بسته بود.

اگر غدیر سال گذشته در سایه روزهای آغاز یک جنگ کوتاه اما پرتنش برپا شد، امسال شرکت‌کنندگان در حالی قدم در جشن گذاشتند که ماه‌هاست با شعارها و مراسم‌های یادبود، روزهای دشوار پس از جنگ رمضان را پشت سر می‌گذارند.

 همین تجربه مشترک، جشن امسال را رنگی دیگر بخشیده بود؛ گویی هر قدم در این مسیر چند کیلومتری، قدری بیشتر از وحدت و همبستگی سخن می‌گفت.

در پایان مسیر، هنگامی که نسیم خنک عصرگاهی میان پرچم‌ها می‌چرخید، بسیاری از شرکت‌کنندگان می‌گفتند آمده‌اند تا در روز غدیر، بار دیگر پیمان خود را تجدید کنند؛ پیمانی که برای آنان معنایش ایستادن پای ایران و باورهایشان است.

مراسم با تاریک شدن آسمان به پایان نرسید؛ بلکه رنگ عوض کرد. چراغ‌ها روشن شد، پرچم‌ها در نسیم شبانه آرام‌تر اما استوارتر به حرکت درآمدند و صداها از هیاهوی عصرگاهی به نوایی هم‌دلانه‌تر رسید.

این مهمونی کیلومتری پایان نیافت؛ به شب‌های اقتدار پیوست و مردم بار دیگر در این شب، زیر آسمان شهرشان، در امتداد همان مسیر روشن، ایستادند و با هم‌صدایی و همدلی، عهدشان را تازه کردند؛ عهدی که برای آنان معنایش ایستادگی، وحدت و وفاداری است.

خیابان میان میدان امیرکبیر (ع) تا میدان علی (ع) آرام گرفت، اما آنچه در دل‌ها شکل گرفته بود، همچنان جاری ماند؛ جشنی که از عصر آغاز شد، در شب امتداد یافت و در حافظه شهر ثبت شد.

انتهای خبر/