مردم عراق در سال‌های گذشته بارها نشان داده‌اند که میزبانان مهربان زائران ایرانی‌اند؛ از راهپیمایی اربعین تا روزهای سخت مبارزه با تروریسم، از موکب‌های مردمی تا سنگرهای مشترک مقاومت. امروز نیز همان روح برادری در نجف دیده می‌شد. گویی ملت عراق، پیکر رهبر شهید انقلاب را نه به عنوان میهمانی دور، بلکه به عنوان پیکر یکی از بزرگان امت اسلام بدرقه می‌کرد؛ شخصیتی که در نگاه بسیاری از مسلمانان منطقه، نماد پایداری، استقلال‌خواهی و دفاع از مظلومان بود.

در این آیین، نجف بار دیگر جایگاه خود را به عنوان قلب تپنده جهان تشیع نشان داد. نزدیکی این مراسم به حرم امیرالمؤمنین علیه‌السلام، به آن رنگی فراتر از یک رویداد سیاسی بخشید. اینجا، هر گام تشییع‌کنندگان با یاد عدالت علوی، غیرت حسینی و آرمان آزادی‌خواهی امت اسلام معنا می‌گرفت. شعارها و نوحه‌ها، فقط بیان اندوه نبودند؛ اعلام ادامه راه بودند. مردمی که آمده بودند، تنها برای گریستن نیامده بودند؛ آمده بودند تا بگویند شهادت، پایان رهبری یک جریان نیست، بلکه آغاز فصل تازه‌ای از وفاداری و بیداری است.

مراسم امروز نجف را می‌توان نمادی از امت واحده اسلامی دانست؛ امتی که اگرچه در کشورهای گوناگون زندگی می‌کند، اما در لحظه‌های سرنوشت‌ساز، زبان مشترک خود را پیدا می‌کند. زبان امروز نجف، زبان اشک و عهد بود؛ اشک برای فقدان رهبری بزرگ و عهد برای ادامه مسیری که او در دفاع از اسلام، استقلال، عزت و مقاومت ترسیم کرده بود.

نجف امروز فقط عزادار نبود؛ نجف روایتگر بود. روایتگر پیوندی که از مرزها عبور کرده، از سیاست فراتر رفته و در جان ملت‌ها نشسته است. تشییع رهبر شهید انقلاب در این شهر مقدس، برگ دیگری از دفتر همبستگی ملت‌های مسلمان را ورق زد؛ برگی که در آن ایران و عراق، نه دو همسایه، بلکه دو همراه در مسیر تاریخ دیده می‌شوند؛ همراهانی که در سوگ، در زیارت، در مقاومت و در آرمان امت اسلامی، یکدیگر را تنها نمی‌گذارند.

انتهای خبر/