به گزارش گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»، فعال رسانه‌ایی در یادداشتی اختصاصی برای مرآت نوشت: خبر تفحص بقایای جدید از پیکر دانش‌آموزان شهید مدرسه شجره طیبه میناب، تنها یک خبر تلخ دیگر در میان انبوه خبرهای روزانه نیست. هر قطعه‌ای که از زیر آوار بیرون می‌آید، بخشی از یک زندگی ناتمام است؛ بخشی از دستانی که مداد گرفته بودند، پاهایی که در حیاط مدرسه دویده بودند و چشم‌هایی که هنوز فرصت نکرده بودند آینده را ببینند.

برای خانواده‌های این دانش‌آموزان، حادثه هنوز پایان نیافته است. آنان نه‌تنها با داغ شهادت فرزندانشان زندگی می‌کنند، بلکه هر بار با کشف نشانی تازه، دوباره به همان روز بازمی‌گردند؛ روزی که فرزندشان با لباس مدرسه از خانه بیرون رفت، اما دیگر بازنگشت. چه اندازه سنگین است انتظار مادری که به‌جای شنیدن صدای کلید در، باید چشم به خبر تفحص بدوزد و چه اندازه دشوار است برای پدری که از میان بقایای یافته‌شده، نشانی از کودک خود جست‌وجو کند.

مدرسه در فرهنگ ما تنها محل آموزش نیست؛ خانه دوم کودک، پناهگاه رؤیاها و نخستین میدان تجربه دوستی، مسئولیت و امید است. حمله به مدرسه، حمله به آینده یک ملت است. آمریکا با هدف قرار دادن مدرسه شجره طیبه، فقط دیوارها و کلاس‌ها را ویران نکرد؛ به امنیت کودکان، آرامش خانواده‌ها و آینده نسلی شلیک کرد که هیچ نقشی در جنگ و سیاست نداشت.

این جنایت را نمی‌توان با عبارت‌هایی مانند «خطای عملیاتی» یا «خسارت جانبی» پنهان کرد. کودکی که در کلاس درس به شهادت می‌رسد، یک عدد در گزارش‌های نظامی نیست. او نام دارد، خانواده دارد، آرزو دارد و حق دارد زندگی کند. هیچ قدرتی نمی‌تواند با تکیه بر سلاح و رسانه، خون کودکان را از حافظه ملت‌ها پاک کند.

تلخ‌تر از خود جنایت، سکوت همان دولت‌ها و رسانه‌هایی است که شبانه‌روز از حقوق بشر سخن می‌گویند. وقتی قربانی کودک ایرانی است، بسیاری از مدعیان حقوق کودک ناگهان سکوت می‌کنند و وجدانشان تابع منافع سیاسی می‌شود. این سکوت نشان می‌دهد که حقوق بشر در نگاه آنان نه یک اصل انسانی، بلکه ابزاری برای فشار بر ملت‌های مستقل است.

در چنین شرایطی، رسانه‌ها و نهادهای فرهنگی کشور مسئولیتی جدی دارند. شهدای دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه نباید تنها در روز تفحص یا سالگرد حادثه به یاد آورده شوند. روایت زندگی آنان، ثبت خاطرات خانواده‌ها، ساخت مستند، انتشار کتاب و حفظ آثار مدرسه، بخشی از پاسداری از حافظه تاریخی ملت ایران است.

نباید اجازه داد پس از آوار موشک‌های آمریکایی، آوار فراموشی نیز بر نام این کودکان بنشیند. هر نشانی که از زیر خاک پیدا می‌شود، سندی تازه علیه جنایت‌کاران و ندایی برای بیداری وجدان‌های خاموش است. نام شهدای مدرسه میناب باید بماند تا نسل‌های آینده بدانند کودکان این سرزمین چگونه قربانی ادعاهای دروغین کشوری شدند که از آزادی و حقوق بشر سخن گفت، اما سهم آنان از این شعارها، آوار، خون و داغی ماندگار بود.

این یادآوری، دعوت به نفرت نیست؛ دفاع از حقیقت، حرمت انسان و حق کودکان برای زیستن در امنیت و آرامش است.

نویسنده : مقداد احمدی - فعال رسانه‌ایی