به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»، محرم از راه رسیده است؛ ماه خون، ماه قیام و ماهِ «غیرت». اما گویی امسال، عَلَم‌های عزاداری در میان موجی از ولنگاری و دهن‌کجی به ساحت مقدس اهل‌بیت (ع) به لرزه درآمده‌اند.

 آنچه امروز در حاشیه دسته‌جات و هیئات می‌بینیم، نه «حضور در عزاداری»، که «نمایشِ بی‌حرمتی» است. چگونه می‌توان دم از ارادت به اباعبدالله (ع) زد و در همان حال، با پوششی که دهن‌کجی آشکار به خون‌بهای شهیدان کربلاست، در میان عزاداران رژه رفت؟ این سکوتِ مرگبار در برابر این حجم از قبح‌شکنی، زخمی عمیق بر پیکره اعتقادات مردم است؛ زخمی که هر روز توسط کسانی که حرمتِ مقدس‌ترین روزهای تاریخ را به بازی گرفته‌اند، عمیق‌تر می‌شود.

این تئاترِ شرم‌آور در حاشیه هیئات، دیگر یک «خطای ناآگاهانه» نیست؛ یک دهن‌کجی سازمان‌یافته به حریم حیا و عفت عمومی است. وقتی خیمه حسین (ع) برپا می‌شود، آن مکان به «حرم» تبدیل شده است؛ آیا کسی جرأت می‌کند در حریمِ مقدس حرم اهل‌بیت (ع) با چنین هیبتی حاضر شود؟ چرا باید اجازه دهیم افرادی که گویی با «فرهنگِ عاشورا» غریبه‌اند، با ظاهری که عرقِ شرم بر پیشانی هر مؤمنی می‌نشاند، فضای معنوی عزاداری را به میدان مد و عرضه‌اندام تبدیل کنند؟ این‌ها نه تنها زائر نیستند، بلکه موریانه‌هایی هستند که از درون، قداستِ عزاداری را می‌جوند و آن را از معنا تهی می‌کنند. این ولنگاری، نفوذِ نرمِ دشمن است که می‌خواهد از «هیئت»، تنها قالبی پوک و بی‌محتوا باقی بگذارد که در آن از غیرتِ حسینی، خبری نیست.

مسئولان هیئات و مدعیانِ تولی و تبری کجایند؟ چرا با وجود این‌همه فریاد «یا لیتنا کنا معک»، در برابر این هجمه به ارزش‌های سیدالشهدا (ع) سکوت اختیار کرده‌اند؟ آیا «جذب حداکثری» به معنای مسامحه با کسانی است که عمداً در پی شکستن مرزهای الهی هستند؟ این تساهلِ نابجا، خیانت به خونِ گلوی علی‌اصغر (ع) است. اگر هیئت، جایگاهِ «نهی از منکر» نیست، پس برای چیست؟ اگر نمی‌توانیم در خانه حسین (ع) از حریمِ حجاب که خط قرمزِ دین و وصیتِ شهداست دفاع کنیم، سنگِ عزاداری را به سینه زدن چه سود؟ 

این یک فاجعه فرهنگی است که اگر امروز با آن مقابله نکنیم، فردا باید در عزای غیرت و عفتِ جامعه بگرییم. زمانِ «مماشات» تمام شده است؛ باید نقاب از چهره این ولنگاری برداشته شود. هرکس که ذره‌ای عشق حسین (ع) در دل دارد، باید در برابر این بی‌حرمتی‌ها بایستد. اینجا میدانِ نبردِ «حیا» و «بی‌حیایی» است؛ یا باید پرچمِ غیرت حسینی را بلند نگه داشت و اجازه نداد کسی به حریمِ عزادارانِ واقعی جسارت کند، یا باید منتظر ماند تا این هجمه‌ها، ریشه قداستِ این مجالس را بخشکاند.

محرم، موسمِ قیام است؛ قیام در برابر هر آنچه بویِ زوالِ اخلاق می‌دهد. سکوت، دیگر معنای نجابت نمی‌دهد، بلکه بویِ رضایت از این وضعِ اسفناک را می‌دهد که در شأنِ پیروانِ مکتبِ عاشورا نیست.

یادداشت: سمانه عرب- فعال رسانه‌ای