به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»، فعال رسانه‌ای در یادداشت اختصاصی نوشت: زبان، تنها ابزاری برای گفتگو نیست؛ حافظه تاریخی، زیست‌بوم عاطفی و شناسنامه پنهان یک دیار است. در میان کوچه پس‌کوچه‌های تاریخی سمنان، هر واژه اصیل، روایتی از پایداری و فرهنگ دیرپای مردمان این سرزمین را در دل دارد.

در این میان، استاد «فرهنگ شکوهی» سال‌ها رگ حیاتی این زبان کهن بود؛ پژوهشگر برجسته و شاعری ژرف‌اندیش که بخش بزرگی از عمر خویش را وقف پاسداشت واژه‌ها، مثل‌ها و آهنگ گفتار اصیل سمنانی نمود تا چراغ هویت بومی این دیار در تندباد مدرنیته و فراموشی خاموش نشود.

با غروب خورشید زندگی این چهره ماندگار فرهنگ و ادب، سمنان یکی از صمیمی‌ترین و دلسوزترین روایت‌گران خویش را از دست داد. استاد شکوهی نه فقط یک پژوهشگر، بلکه نگهبان امانت‌داری بود که ارزش نایاب گویش مادری را عمیقاً درک می‌کرد.

او در روزگاری که شتاب تغییرات، زبان‌های بومی را به حاشیه می‌راند، بی‌هیچ هیاهویی آستین همت بالا زد تا حافظه زنده و میراث شفاهی مردم سمنان را از گزند روزگار حفظ کند و آن را صیانت‌شده به دست نسل‌های بعدی برساند.

پژوهش‌های استاد شکوهی فراتر از گردآوریِ صرف یا ثبت کتابگاهی کلمات بود. او به واژه‌ها جان می‌بخشید و با کاوش دقیق در زیست روزمره مردم، گنجینه‌ای ارزشمند از اصطلاحات، مثل‌ها و روایت‌های عامیانه سمنان فراهم آورد.

وی با تاکید بر اهمیت صیانت از میراث ناملموس، باور داشت که مرگ هر واژه بومی، به معنای از دست رفتن بخشی از روح و تاریخ یک سرزمین است؛ از این رو، خستگی‌ناپذیر کوشید تا گویش مادری را دوباره به متن اصلی جریان فرهنگی و ادبی جامعه بازگرداند.

در عرصه شعر نیز فرهنگ شکوهی استادی صاحب‌سبک، آمیخته با عاطفه‌ای زلال و دغدغه‌ای عمیق بود. شعر او آینه‌ای شفاف از خاطرات قدیمی، کوچه‌باغ‌های کویر، آیین‌های کهن و احساسات صادقانه مردمان این دیار به شمار می‌رفت.

 وی با به‌کارگیری استادانه گویش سمنانی در قالب شعر، نشان داد که این زبان ظریف ظرفیت فراوانی برای بیان عمیق‌ترین مفاهیم هنری، اجتماعی و انسانی دارد. مخاطب در مواجهه با سروده‌های او، گرمای زندگی واقعی، حس غریب نوستالژی و دلبستگی عمیق به ریشه‌ها را احساس می‌کرد.

کسب عنوان «چهره ماندگار فرهنگ و ادب» برای او، حاصل دهه‌ها تلاش بی‌ادعا، پژوهش مستمر و عشق بی‌کران به زادگاهش بود. استاد شکوهی سال‌ها توانست میان پژوهش‌های ادبی و بدنه جامعه پلی استوار بسازد و همواره مرجعی امین و تکیه‌گاهی برای جویندگان فرهنگ و زبان اقلیمی باشد. 

امروز، اگرچه حضور جسمانی استاد فرهنگ شکوهی پایان یافته، اما صدای ماندگار او در لابلای کتاب‌ها، دفترهای شعر و واژه‌های ثبت‌شده‌اش تا ابد خواهد پیچید. راه و اندیشه او زنده است و بزرگ‌ترین ادای احترام به این بزرگ‌مرد، تداوم مسیر خستگی‌ناپذیر او در پاسداری از گویش اصیل سمنانی و انتقال این گنجینه گران‌بها به فرزندان فرداست.

یادداشت: سمانه عرب- فعال رسانه‌ای