مردادماه همیشه بهانه خوبی است که سراغ هم‌صنف‌هایمان برویم و این بار از حال و روز خودشان خبر بگیریم. برای همین با «حسین نورانیان» و «آرزو کاشی»، زوج خبری پرمشغله صدا و سیمای سمنان، قرار گذاشتیم که از زندگی در دلِ خبر بگویند؛ از روزهایی که خبر به خانه می‌رود و شب‌هایی که خانه، اتاق خبر می‌شود.

حسین نورانیان و آرزو کاشی، زوج خبری هستند که هر دو در صدا و سیمای مرکز سمنان مشغول به تهیه خبرند. آن‌ها زندگی و حرفه‌شان را در یک پیوند ظریف با هم گره زده‌اند؛ به طوری که در خانه، حسین رئیس است و در محل کار، آرزو رئیس!

آشنایی حسین و آرزو به سال‌های فعالیت در باشگاه خبرنگاران جوان برمی‌گردد؛ پیوندی که در سال ۸۶ به ازدواج ختم شد و حالا ثمره‌اش «امیرعلی» و «حنانه» هستند. 

برای امیرعلی، پسر خانواده که خود اکنون مستندساز و گزارشگر نونهال است، این فضای خبری غریبه نیست و او و خواهرش، حنانه، به تدریج با ماهیتِ «سخت اما مقدس» شغل والدینشان کنار آمده‌اند.

مسیری از مدرسه تا سنگرِ خبر

حسین نورانیان، متولد ۱۳۶۱ در مهدی‌شهر، با ۲۴ سال سابقه فعالیت خبری، مسیری را طی کرده که از همان دوران دانش‌آموزی با «خبرگزاری پانا» آغاز شد.

وی که دانش‌آموخته رشته علوم ارتباطات اجتماعی در دانشکده صدا و سیماست، از سال ۸۱ فعالیت حرفه‌ای خود را در واحد مرکزی خبر سمنان آغاز کرد و در سال ۸۷ به استخدام رسمی این سازمان درآمد.

نورانیان علاوه بر فعالیت اجرایی، ۱۸ سال سابقه تدریس در حوزه‌های خبری را در کارنامه دارد و به گفته خودش، ثمره این سال‌ها، تربیت نیروهایی است که امروز دوشادوش او در رسانه فعالیت می‌کنند.

خانه‌ای که «خبر» در آن نفس می‌کشد

این خبرنگار سمنانی در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت» با اشاره به اینکه مرزی میان کار و زندگی وجود ندارد، می‌گوید: حدود ۸۰ درصد بحث‌های روزانه‌مان خبری است. همسرم به عنوان سردبیر ارشد، ۲۴ ساعته درگیر مدیریت سایت خبرگزاری است و من نیز در خانه سناریوها و دکوپاژها را نهایی می‌کنم. حتی در مهمانی‌ها یا کنار فرزندان، لپ‌تاپ و گوشی همراه ماست.

وی معتقد است همکار بودن نه تنها چالش‌ساز نیست، بلکه باعث فهم متقابل و رشد در حرفه شده است؛ اگرچه اختلاف‌نظرهای کاری، چاشنیِ همیشگیِ زندگی آن‌هاست.

 بحران و ایثار؛ دشواری‌های نادیده گرفته شده

نورانیان با اشاره به اینکه زندگی زوج‌های خبری، روی دیگرِ سکه‌ای است که کمتر دیده می‌شود؛ از دست دادن وقت استراحت، سفر و مهمانی‌ها، بخشی از واقعیت زندگی آن‌هاست، افزود: در دوران کرونا، تا چهار ماه به خاطر ترس از ناقل بودن، فرزندم را بغل نکردم. در ایام جنگ و بحران‌های اخیر نیز بارها پیش آمده که هر دو درگیر پوشش خبر بوده‌ایم و فرزندانمان در خانه تنها مانده‌اند.

وی تأکید دارد که این «ایثارگری رسانه‌ای» بدون حمایت خانواده‌های نسبی و سببی ممکن نیست و «پشتیبانان خبری» همان کسانی هستند که هرگز دیده نمی‌شوند.

«غیرقابل نشرها» و لذت تماشای والدین

به گفته این خبرنگار سمنانی، پشت‌صحنه زندگی یک زوج خبری، سرشار از لحظات «غیرقابل انتشار» است؛ از استرس‌های رسیدن به سر برنامه در کمتر از ۵ دقیقه تا واکنش‌های شیرین کودکانشان که آن‌ها را همزمان در خانه و قاب تلویزیون می‌دیدند. 

در آینه روز خبرنگار

نورانیان روز خبرنگار را روزِ افتخار عنوان کرد؛ افتخار به آموختن از اساتید بزرگ و افتخار به تربیت شاگردانی که اکنون همکاران او هستند.

وی در پایان با لحنی قدرشناسانه از همسرش یاد کرد و گفت: همسرم در همه این سال‌ها، صبرِ خبری‌اش تکیه‌گاه من بوده است. او بسیاری از علایق خود را فدای مشغله‌های کاری من کرده و من دست‌بوس تمام این محبت‌ها هستم.

 از «آفتابگردان» تا اتاق خبر؛ مسیری که از نوجوانی آغاز شد

خبرنگار و سردبیر خبرگزاری صداوسیمای مرکز سمنان، روایت حرفه‌ای خود را از سال ۱۳۷۴ آغاز می‌کند؛ روزهایی که به‌عنوان خبرنگارِ نوجوانِ روزنامه «آفتابگردان» قلم می‌زد.

وی که پس از یک وقفه تحصیلی، از سال ۱۳۸۱ با ورود به باشگاه خبرنگاران جوان سمنان، مسیر حرفه‌ای خود را در صداوسیما پی گرفت، امروز پس از سال‌ها حضور در اتاق خبر، نگاهش به این حرفه، نگاهی عمیق و متفاوت است.

آرزو کاشی در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت» با اشاره به اینکه خبرنگاری برای او و همسرش، حسین نورانیان، هرگز یک «شغلِ صرف» نبوده است، گفت: خبرنگاری برای ما مانند فرشی است که تار و پود آن چنان در هم تنیده شده که دیگر قابل تفکیک نیست؛ زندگی ما با خبر عجین شده و این پیوند، جدایی‌ناپذیر است.

کلید آرامش در خانه خبری؛ «پذیرش» به‌جای مقاومت

کاشی در پاسخ به پرسش درباره استرس‌های شغل خبرنگاری در فضای خانواده، از «پذیرش» به‌عنوان کلید اصلی موفقیت یاد کرد و افزود: وقتی خانواده‌ای با شغل خبرنگاری کنار می‌آید، یعنی پذیرفته است که زندگی او با دیگران متفاوت خواهد بود؛ نه بهتر، نه بدتر، فقط متفاوت.

وی با اشاره به اینکه فرزندانش، امیرعلی و حنانه و همچنین همسرش با شرایط خاص این حرفه کنار آمده‌اند، از خاطره‌ای تأثیرگذار از دوران کرونا روایت کرد: روزهایی که والدینِ خبرنگار برای رسیدن به رسالت حرفه‌ای خود ناچار به حضور مداوم در محل کار بودند.

وی در ادامه افزود: در آن روزها، فرزندم تمرین می‌کرد که چگونه در خانه تنها بماند تا ما بتوانیم به رسالت خبری خود برسیم؛ تمرینی که برای یک کودک، ساده و بی‌اهمیت نبود.

به گفته این خبرنگار باتجربه، اما سخت‌ترین بخش این مسیر، چالش‌های کاری نیست؛ بلکه قضاوت‌های بیرونی است.

کاشی با اشاره به اینکه این نگاه‌ها گاهی با ایجاد «کنتراست فکری»، احساس عذاب‌وجدان را در والدین خبرنگار برمی‌انگیزد، تأکید کرد: بیرون از خانه، خیلی‌ها نمی‌بینند که یک خبرنگار چطور میان تعهد حرفه‌ای و مسئولیت مادری یا پدری در حال دویدن است؛ همین نگاه‌هاست که گاهی از هر مأموریت سختی، دشوارتر است.

 روایت آن روز؛ وقتی مادری و خبرنگاری در هم حل شدند

این خبرنگار سمنانی به روز حمله هوایی به سمنان اشاره کرد، روزی که در حافظه اهالی این استان، تلخ و تکان‌دهنده ثبت شده است و لحظات آن روز را این‌گونه توصیف کرد که همزمان مشغول انتشار خبر بود، پشت تلفن، فرزندان وحشت‌زده‌اش را در خانه مدیریت می‌کرد و از سوی دیگر، از وضعیت همسرش نیز بی‌خبر بود.

وی با اشاره به اینکه در آن لحظات بحرانی، مرز میان «خبرنگار بودن» و «مادر بودن» به‌کلی محو شد، بیان کرد: در آن لحظات، همه وجودم را میان انتشار خبر و آرام‌کردن فرزندانم تقسیم کرده بودم؛ نمی‌توانستم یکی را رها کنم و به دیگری برسم.

کاشی در ادامه عنوان کرد: پس از آنکه فرزندانم را به محل امن رساندم، دقایقی را در تنهایی گریه کردم؛ گریه برای ترسِ آن لحظه، برای بچه‌هایی که وحشت‌زده بودند و برای فشار سنگینی که بر خانواده‌ام وارد شده بود. اما بعد از آن چند دقیقه، دوباره همان چهره قوی و پیشران را به خود گرفتم؛ چون رسالت حرفه‌ای‌ام هنوز تمام نشده بود.

 «آزادی بیان» یا «آزادی دهان»؟؛ مرزهای اخلاق حرفه‌ای

این خبرنگار سمنانی به اخلاق و مسئولیت خبرنگاری پرداخت و با بیان صریحی گفت: آزادی بیان نباید به آزادی دهان تبدیل شود.

وی با اشاره به اینکه خبرنگاری حرفه‌ای، چارچوب‌دار است، تأکید کرد: خبرنگارِ حرفه‌ای می‌داند چه چیزی را، کجا، چگونه و با چه هدفی منتشر کند؛ این یعنی مهندسی رسانه.

کاشی، منتقدان را «بازوی اجرایی جامعه» توصیف کرد و در عین حال با رد دیدگاه «دانای کل» بودن خبرنگاران، گفت: ما تافته جدابافته نیستیم؛ ما خودِ مردم هستیم و با همان مشکلات اقتصادی و معیشتی که مردم با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند، زندگی می‌کنیم. همین همدلی است که خبر ما را به قلب مخاطب می‌نشاند.

سردبیر خبرگزاری صداوسیمای سمنان، بر ضرورت «سواد رسانه» و «مهندسی رسانه» برای فعالان این عرصه تأکید کرد و یادآور شد که در دنیای امروز، دیگر نمی‌توان بدون دانش روز، مدعی حرفه‌ای‌گری در خبر بود.

 پیام به همسر؛ «۵ دقیقه، نه ۵۵ دقیقه!»

آکاشی ضمن تبریک روز خبرنگار به همسرش، از او به‌عنوان کسی یاد کرد که همواره مشوق و حامی او در رشد حرفه‌ای بوده است.

وی با لحنی صمیمی و همراه با شوخی‌ عاشقانه خطاب به همسرش گفت: تنها خواسته‌ام از تو این است که وقتی می‌گویی ۵ دقیقه دیگر می‌رسم، واقعاً سرِ ۵ دقیقه در خانه باشی، نه ۵۵ دقیقه!

توصیه به جوانان؛ ازدواج با خبرنگار، یعنی پذیرش یک دنیای تمام‌وقت

کاشی در بخش پایانی، خطاب به جوانانی که قصد ازدواج دارند، توصیه‌ای مهم دارد: پیش از ازدواج با یک خبرنگار، با چالش‌های ورود به دنیای خبرِ همسرتان آشنا باشید؛ چراکه ازدواج با یک خبرنگار، یعنی پذیرش همزمان یک شخصیت و یک دنیای خبریِ تمام‌وقت. اگر این پذیرش نباشد، هیچ عشقی دوام نمی‌آورد؛ اما اگر باشد، هیچ بحرانی هم نمی‌تواند این پیوند را بشکند.

انتهای خبر/