به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»؛ فعال رسانه‌ای در یادداشتی اختصاصی نوشت: اگر روزی از من بپرسند امن‌ترین تصویر در دل ناامن‌ترین لحظات چیست، بی‌درنگ خواهم گفت: حضور آرام امدادگری که میان آوار، میان دود، میان اضطراب، بی‌هیچ هیاهویی ایستاده و فقط کارش را انجام می‌دهد.

امدادگران جمعیت هلال احمر، همان انسان‌هایی هستند که وقتی حادثه از راه می‌رسد و ترس بر فضا سایه می‌اندازد، تازه مأموریتشان آغاز می‌شود. آنان نه در زمان آرامش، که در دل بحران معنا پیدا می‌کنند؛ جایی که ثانیه‌ها ارزش جان دارند و تصمیم‌ها، مرز میان امید و ناامیدی را تعیین می‌کنند.

این نیروهای بی‌ادعا، سال‌هاست که در هر حادثه‌ای، از زلزله و سیل گرفته تا سوانح جاده‌ای و شرایط پیچیده‌تر، بی‌وقفه در میدان حضور دارند. گویی قرار نانوشته‌ای با این سرزمین دارند؛ قراری برای ماندن، برای کمک کردن، برای کنار نکشیدن حتی در سخت‌ترین شرایط.

اما آنچه حضور آنان را متمایز می‌کند، تنها مهارت و آموزش نیست؛ بلکه «تعهدی» است که در لحظه تصمیم، آنان را یک گام جلوتر از دیگران قرار می‌دهد. همان لحظه‌ای که بسیاری در پی فاصله گرفتن از خطر هستند، امدادگر به دل حادثه نزدیک‌تر می‌شود. این انتخاب، نه از سر اجبار، که از جنس باور است.

در روزهای دشوارتر، از جمله شرایطی که بحران‌ها ابعاد گسترده‌تری پیدا می‌کنند، نقش این نیروها پررنگ‌تر می‌شود. در چنین موقعیت‌هایی، امدادگر فقط یک نیروی عملیاتی نیست؛ او به نمادی از اطمینان تبدیل می‌شود. حضورش به مردم می‌گوید که هنوز امیدی هست، هنوز دستی برای کمک وجود دارد.

با این حال، پشت این تصویر ایثار، واقعیتی کمتر دیده‌شده نیز وجود دارد. امدادگر، پیش از آنکه یک نماد باشد، یک انسان است؛ انسانی که خستگی را تجربه می‌کند، فشار را تحمل می‌کند و گاه با کمبود امکانات و محدودیت‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کند. او نیز مانند هر نیروی دیگری، نیازمند حمایت، توجه و درک است.

گاهی این پرسش مطرح می‌شود که آیا به اندازه‌ای که از این نیروها انتظار «پای کار بودن» داریم، برای «پای کار ماندن» آنان نیز زمینه فراهم کرده‌ایم؟ آیا تجهیزات، آموزش و حمایت‌های لازم، متناسب با حجم مسئولیتی است که بر دوش آنان قرار دارد؟

واقعیت آن است که سرمایه اصلی جمعیت هلال احمر، نه در انبار تجهیزات، بلکه در همین نیروهای متعهد و داوطلب نهفته است؛ نیروهایی که اگرچه کمتر دیده می‌شوند، اما در لحظه‌های حساس، بیشترین اثر را دارند.

امدادگر نیازی به ستایش اغراق‌آمیز ندارد؛ او بیش از هر چیز به «پشتیبانی» نیاز دارد. به اینکه بداند در پشت صحنه، ساختاری هست که او را تنها نمی‌گذارد. به اینکه بداند این حضور مداوم، این ایستادن در خط مقدم، دیده می‌شود و قدر دانسته می‌شود.

۱۸ اردیبهشت، تنها یک روز در تقویم نیست؛ یادآوری یک مسئولیت جمعی است. مسئولیتی برای دیدن کسانی که در سخت‌ترین لحظات، دیده نمی‌شوند اما حضورشان، ضامن آرامش دیگران است.

شاید وقت آن رسیده باشد که به این حضور، نه فقط در روزهای حادثه، بلکه در روزهای عادی هم توجه کنیم. چراکه امدادگران، همان‌هایی هستند که اگر روزی نباشند، خلأشان نه در آمار، که در عمق ناامنی احساس خواهد شد.

پس بیایید قدردانشان باشیم... نه فقط در کلام، بلکه در عمل. و نگذاریم این «پای کار بودن»، روزی به «تنها ماندن» تبدیل شود.

یادداشت: محسن زمانپور فعال رسانه‌ای