از ساعت‌ها پیش از آغاز مراسم، مردم آمده‌اند؛ پیرمردهایی با چفیه‌های سال‌های جبهه، مادرانی با قاب عکس شهدا، جوانانی که شاید سال‌های آغاز انقلاب را ندیده‌اند اما امروز با چشم‌های اشکبار، بخشی از تاریخ را زندگی می‌کنند. پرچم‌های سیاه، تصاویر رهبر شهید، زمزمه‌های صلوات و اشک‌هایی که آرام روی صورت‌ها می‌لغزد، مشهد را به روضه‌ای بزرگ تبدیل کرده است؛ روضه‌ای که در آن، غم و غیرت کنار هم ایستاده‌اند.

اینجا هر قدم، روایت یک دلبستگی است. کسی زیر لب زیارت امین‌الله می‌خواند، دیگری دست کودک خود را گرفته و آرام برایش توضیح می‌دهد که امروز، روز خداحافظی یک ملت با قائد خویش است. موکب‌ها در مسیر، آب و چای و غذا توزیع می‌کنند، اما بیشتر از همه، این محبت مردم است که در خیابان جاری است؛ محبتی که نه با دستور شکل گرفته، نه با تبلیغ؛ از دل‌ها آمده و به دل‌ها می‌نشیند.

مشهد امروز، آخرین ایستگاه یک تشییع نیست؛ ادامه همان پیمانی است که مردم در تهران، قم، نجف و کربلا فریاد زدند. این جمعیت آمده است تا بگوید مسیر رهبری، با شهادت متوقف نمی‌شود. آمده است تا نشان دهد اگر پیکر یک رهبر بر دوش مردم حرکت می‌کند، آرمان او در جان همان مردم زنده‌تر از همیشه می‌ماند.

در این وداع، حرم رضوی فقط مقصد تدفین نیست؛ مأمن اشک‌های یک امت است. گویی زائران، رهبر شهید را نه به خاک، که به آستان امام رضا(ع) می‌سپارند؛ به جایی که قرن‌هاست دل‌های خسته ایرانیان در آن آرام گرفته است.

امروز مشهد، شهر بی‌خواب عشق است؛ شهری که در اندوه ایستاده، اما شکسته نیست. مردم آمده‌اند با چشم‌های خیس و مشت‌های گره‌کرده بگویند: این پایان راه نیست. این بدرقه، آغاز عهدی تازه است؛ عهدی با خون، با ایمان، با ولایت و با آینده‌ای که از دل همین اشک‌ها روشن‌تر خواهد شد.

انتهای خبر/