به گزارش خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»، در دل زمین‌های کشاورزی اطراف خیرآباد، مجتمع اعتضادیه سال‌هاست میزبان واحدهای مختلف تولیدی است؛ مجموعه‌ای که فعالیت گلخانه‌ای و دامپروری در آن جریان دارد و امروز، بنا بر گفته بهره‌برداران، ۳۵ گلخانه و ۱۶ گاوداری در آن فعال هستند.

اما حالا یک مشکل فنی در چاه اصلی، زنجیره تولید این مجموعه را با نگرانی جدی مواجه کرده است.

وقتی چاه می‌ریزد، تولید هم می‌لرزد

بنا بر گفته بهره‌برداران، حدود یک ماه پیش دیواره چاه دچار ریزش شده و پس از آن فشار آب به میزان قابل توجهی کاهش پیدا کرده است. راهکار اصلی برای بازگرداندن وضعیت چاه، لایروبی و رفع مشکل فنی عنوان می‌شود؛ اقدامی که هنوز انجام نشده و هر روز ادامه آن، نگرانی تولیدکنندگان را بیشتر می‌کند.

برای گلخانه‌دار، آب فقط یکی از نیازهای تولید نیست؛ آب یعنی ادامه حیات محصول. گیاهانی که در محیط گلخانه رشد می‌کنند، برای ادامه حیات به آبیاری منظم نیاز دارند و کاهش فشار آب می‌تواند برنامه آبیاری را مختل کند. اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، محصولات در معرض آسیب و خشک شدن قرار می‌گیرند و هزینه‌ای که برای تولید آنها صرف شده، به خطر می‌افتد. البته برخی از گلخانه داران به دلیل کاهش فشار آب و کمبود آب از ترس خشک شدن محصولات کشت خود را آغاز نکرده اند.

صدای گلخانه‌دار؛ «محصولاتمان در معرض خشک شدن است»

یکی از گلخانه‌داران اعتضادیه می‌گوید: حدود یک ماه است دیواره چاه ریزش کرده و فشار آب خیلی پایین آمده. اگر آب به موقع به گلخانه نرسد، گیاهان آسیب می‌بینند و حاصل چند ماه زحمت و هزینه از بین می‌رود.

او ادامه می‌دهد: قبلاً اگر چاه مشکلی پیدا می‌کرد، خود اعضای مجموعه هزینه می‌کردند و آن را برطرف می‌کردند، اما هزینه‌ها امروز خیلی بالا رفته و دیگر توان انجام لایروبی به‌تنهایی وجود ندارد. نیاز به حمایت داریم.

این گلخانه‌دار می‌گوید: از مسئولان می‌خواهیم موضوع را جدی بگیرند و برای لایروبی چاه کمک کنند. ما فقط می‌خواهیم بتوانیم تولیدمان را ادامه بدهیم و جلوی خسارت بیشتر گرفته شود.

۱۶ گاوداری؛ جایی که آب شوخی‌بردار نیست

اما بحران آب در اعتضادیه تنها به گیاهان محدود نمی‌شود. ۱۶ گاوداری نیز در این مجموعه فعالیت دارند و آب مورد نیاز دام‌ها باید هر روز تأمین شود.

دامدار نمی‌تواند آبرسانی را به فردا موکول کند. کاهش فشار آب، تأمین آب دام‌ها را دشوار کرده و ادامه این وضعیت می‌تواند علاوه بر افزایش دغدغه دامداران، سلامت دام و تولید شیر را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

صدای یک گاودار؛ «دام نمی‌تواند منتظر بماند»

یکی از دامداران اعتضادیه نیز می‌گوید: آب برای دامداری حیاتی است. وقتی فشار آب پایین می‌آید، تأمین آب گاوها سخت می‌شود و اگر این شرایط ادامه داشته باشد، سلامت دام و تولید شیر هم تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

او با اشاره به هزینه‌های بالای امروز می‌افزاید: قبلاً اعضای مجموعه خودشان هزینه تعمیر چاه را می‌دادند، اما الان هزینه لایروبی و تعمیرات خیلی سنگین شده و به‌تنهایی از توان ما خارج است.

این دامدار تأکید می‌کند: ما دنبال مقصر نیستیم؛ دنبال راه‌حل هستیم. انتظار داریم جهاد کشاورزی و دستگاه‌های متولی آب برای حل مشکل چاه و تأمین هزینه یا تسهیلات لازم کمک کنند تا تولید متوقف نشود.

مشکل امروز، هزینه‌های چندبرابری

بهره‌برداران اعتضادیه می‌گویند در گذشته، هر زمان چاه با مشکل مواجه می‌شد، اعضای مجموعه با مشارکت یکدیگر هزینه تعمیرات را تأمین می‌کردند و مشکل را برطرف می‌ساختند.

اما افزایش شدید هزینه‌های فنی، تجهیزات و خدمات لایروبی در کنار رشد هزینه‌های تولید، شرایط را تغییر داده است. اعضای مجموعه همچنان برای مشارکت در حل مشکل آمادگی دارند، اما می‌گویند پرداخت تمام هزینه‌های لازم دیگر از توان آنها خارج است. مخصوصا اگر مشکل اینبار با لایروبی حل نشود مجبور باشند به انتقال چاه فکر کنند.

این موضوع باعث شده درخواست بهره‌برداران از مسئولان، صرفاً رفع مشکل فنی چاه نباشد؛ آنها خواستار بررسی راهکارهایی برای حمایت مالی، تسهیلاتی یا فنی نیز هستند.

چه کسی باید پای کار بیاید؟

اینجا یک سؤال مهم مطرح می‌شود؛ وقتی یک زیرساخت حیاتی، فعالیت ده‌ها واحد تولیدی را تحت تأثیر قرار داده و بهره‌برداران نیز توان مالی لازم برای رفع مشکل را به تنهایی ندارند، مسئولیت دستگاه‌های متولی در این میان چیست؟

شرکت آب منطقه‌ای به‌عنوان متولی امور مرتبط با منابع آب زیرزمینی و چاه‌ها می‌تواند وضعیت فنی و قانونی چاه و راهکار رفع مشکل را بررسی کند. از سوی دیگر، جهاد کشاورزی نیز می‌تواند ظرفیت‌های حمایتی و تسهیلاتی موجود برای بخش کشاورزی، گلخانه‌ای و دامپروری را بررسی و در صورت امکان برای حل مشکل به مجموعه کمک کند.

مطالبه بهره‌برداران روشن است؛ آنها نمی‌خواهند تولیدشان متوقف شود و انتظار ندارند تمام هزینه‌ها بر دوش دولت باشد، بلکه می‌گویند در شرایط اقتصادی فعلی، برای حل یک مشکل زیرساختی به کمک و همراهی نیاز دارند.

اعتضادیه و یک قصه قدیمی به نام آب

مشکل آب در اعتضادیه البته موضوع تازه‌ای نیست. سال‌ها قبل نیز وضعیت آب این مجموعه مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفته بود. در سال ۱۳۹۵ گزارشی با عنوان «بزرگترین مجتمع گلخانه‌ای سمنان تشنه آب» منتشر شد که در آن، کمبود آب یکی از مشکلات اصلی مجتمع عنوان شده بود.

امروز نیز همان مسئله، این بار در قالب یک چاه آسیب‌دیده و افت فشار آب، دوباره خود را نشان داده است؛ با این تفاوت که تعداد واحدهای تولیدی افزایش یافته و هزینه‌های رفع مشکل نیز به مراتب بیشتر شده است.

قبل از آنکه خسارت بزرگ‌تر شود باید چاره‌ایی اندیدشید

حالا یک ماه از بروز مشکل گذشته و بهره‌برداران همچنان چشم‌انتظار اقدام برای لایروبی چاه هستند.

۳۵ گلخانه برای زنده نگه داشتن محصولاتشان آب می‌خواهند و ۱۶ گاوداری برای تأمین نیاز دام‌ها به آب پایدار نیاز دارند. هر روز تأخیر، می‌تواند به معنای افزایش خسارت و سخت‌تر شدن شرایط تولید باشد.

اعتضادیه امروز بیش از هر چیز به یک اقدام سریع و یک پاسخ روشن نیاز دارد؛ اینکه مشکل چاه چه زمانی برطرف می‌شود، هزینه لایروبی چگونه تأمین خواهد شد و دستگاه‌های مسئول برای حمایت از این مجموعه تولیدی چه اقدامی خواهند کرد.

چون چاه شاید یک ماه نفس نکشد، اما تولیدکننده و دام و گیاه نمی‌توانند منتظر بمانند.

انتهای خبر/