به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «مرآت»؛ در میان شعرها و روایت‌هایی که در آیین جایزه جهانی شعر «امام شهید» برای رهبر شهید ایران قرائت شد، سخنان «ریما شیخ‌قاسم» شاعر فلسطینی، بیش از آنکه شبیه یک شعر باشد، رنگ و بوی یک دلتنگی داشت؛ دلتنگی زنی که می‌گفت واژه‌ها در برابر نام سیدعلی خامنه‌ای از نفس می‌افتند.

وی سخنانش را با یادآوری دو ویژگی برجسته رهبر شهید ایران آغاز کرد؛ توجه به شعر و نگاه او به جایگاه زنان. شیخ‌قاسم گفت: همه ما می‌دانیم که رهبر شهیدمان، به نقش زنان نیز باور عمیقی داشتند و هرگز با نگاهی محدودکننده به زن نمی‌نگریستند؛ بلکه حضور و اثرگذاری زنان در عرصه‌های مختلف را ارزشمند می‌دانستند.

این شاعر فلسطینی ادامه داد:من هم به عنوان یک زن، نخستین هدیه‌ای که می‌توانم به ایشان تقدیم کنم، عمل به یکی از توصیه‌های مهمشان است؛ توصیه‌ای که بارها بر آن تأکید داشتند و آن، اهمیت فرزندآوری و ساختن نسلی است که راه و آرمان مقاومت را ادامه دهد.

شیخ‌قاسم سپس از نسبت شعر و مقاومت گفت؛ نسبتی که به باور او از هم جدایی‌ناپذیر است. او اظهار کرد: شعر، زبان ملت‌هاست؛ زبانی که عشق، درد، شوق و آرمان را بی‌واسطه به دل‌ها می‌رساند. هرکس بخواهد پیامش در جان مردم بنشیند، به شعر پناه می‌برد، زیرا هیچ زبانی مانند شعر نمی‌تواند حقیقت را با احساس درآمیزد.
 
اما وی اعتراف کرد که درست در جایی که شعر باید به یاری‌اش می‌آمد، واژه‌ها از همراهی با او بازماندند. این شاعر فلسطینی گفت: هر بار که خواستم درباره آقا بنویسم؛ چه از خشم، چه از اندوه و چه از دلتنگی، احساس کردم واژه‌ها دیگر توان ندارند. هیچ شعر و هیچ کلمه‌ای قادر نیست عظمت ایشان یا آنچه امروز در دل ما می‌گذرد را توصیف کند.

شیخ‌قاسم در ادامه، رهبر شهید ایران را «شریف‌ترین مرد جهان» خواند و افزود: ایشان شریف‌ترین مرد جهان بودند که به دست خبیث‌ترین انسان‌ها به شهادت رسیدند؛ فقدانی که تنها اندوه مردم ایران نیست، بلکه زخمی بر دل همه آزادگان جهان است.

وی سپس از تغییر نگاه و احساس مردم فلسطین نسبت به ایران سخن گفت و تأکید کرد: اگر مردم فلسطین پیش از این نیز ایران و رهبر عزیز آن را دوست داشتند، امروز این محبت چندین برابر شده است. اکنون بسیاری از مردم فلسطین، با تمام وجود خود را همراه، قدردان و مدیون ایران می‌دانند و این احساس هر روز پررنگ‌تر می‌شود.

وی تأکید کرد که شعر، اگرچه زبان ملت‌هاست، اما گاهی در برابر بزرگی برخی انسان‌ها، تنها می‌تواند سکوت کند؛ سکوتی که از نگاه او، رساتر از هر شعر و هر واژه‌ای است.

این شاعر فلسطینی در پایان، سخنانش را از یک روایت به یک خطاب مستقیم تبدیل کرد؛ خطابی که با بغض همراه بود. او گفت: داشتم روزی شما را از نزدیک ببینم، اما این آرزو هرگز محقق نشد. با این حال، به شما قول می‌دهم همان‌گونه که دوست داشتید زندگی کنیم، بر همان راه بمانیم و از آرمان‌هایی که برای آن ایستادید، دست نکشیم.

منبع: خبرگزاری فارس

انتهای خبر/